19 July 2014

KAGAGAWAN NINO?

Ikalabing-anim na Linggo sa Karaniwang Panahon
Mt 13:24-43 (Kar 12:13, 16-19 / Slm 85 / Rom 8:26-27)


“Kagagawan ito ng isang kaaway,” ang sabi ng may-ari ng bukid sa Ebanghelyo nating ngayong araw na ito.  Nagkaroon na po ba kayo ng ganyang kaaway?  Halimbawa, may kapitbahay po kayong inggit na inggit sa magagandang rosas sa hardin ninyo.  Tapos, isang gabing madilim, habang ang lahat ay himbing na himbing, dahan-dahan po siyang pumasok ng bakuran ninyo at binuhusan ng asido ang mga rosas na pinakaaala-alagaan ninyo.  Wow, ang sama-sama naman po ng kapitbahay ninyo!  May kapitbahay po ba kayong ganyan?  Kayo po, ganyan ba kayong kapitbahay?  Sana po hindi naman.

Kahit na ano pong galit natin, hindi likas sa atin ang manalbahe ng kapwa.  Hindi po natural sa atin na sadyaing gawan ng masama ang ibang tao.  Bakit po?  Kasi ayon sa Gen 1:27, nilikha raw po tayo ayon sa sariling wangis at anyo ng Diyos.  Kaya, mas natural po sa atin ang pagiging mabuti, mabait, at mahabagin tulad ng Diyos.  Talaga po bang mabait kayo?

Tahimik po tayo sandali.  Tapos, pakinggan n’yo po ang tibok ng puso ninyo.  Ano pong sinasabi?  “Gawin ang mabuti.  Iwasan ang masama.”  Budhi po ang tawag diyan.  Iyan po ang munting tinig ng Diyos sa kaibutran ng bawat-isa sa atin.  At dahil kawangis at kaanyo nga po tayo ng Diyos, may higit po tayong pagkiling sa mabuti kaysa sa masama.

Kaya lang, sapagkat malaya pa rin po tayong magpasya kung alin sa sinasabi ng ating budhi ang ating pipiliin – at malaking bagay din kung ang budhing ito ay nahubog o hindi – lagi ring posibleng pumanig tayo sa masama kaysa sa mabuti.  At ang mga kumakampi sa masama ay binabansagang maitim ang budhi, walang konsensya, halang ang kaluluwa, kampon ng demonyo, at iba pang mga panturing na hinding-hindi bagay sa nilikhang kawangis at kaanyo ng Diyos.

Huwag po kayong lilingon sa katabi n’yo ha, may sasabihin po ako sa inyo: Tutoo ang demonyo.  Sa katunayan, mahihirapan po tayong gumawa nang masama kung walang demonyong tutulong sa atin.  Hindi po kathang-isip ang diyablo.  Kaya nga sabi po ni San Pedro, “Be alert, be on watch, for your enemy, the devil, is prowling around like a roaring lion, looking for someone to devour” (1 Pd 5:8).  Kaya, mag-iingat po kayo, baka masakmal kayo ng kaaway, ang demonyo.  (Pumapasok din po ang demonyo sa loob ng simbahan!)

Siya – siya nga po ang tunay na kaaway nating lahat: ang demonyo.  Gagawin po niya ang lahat para mamatay ang salita ng Diyos na ipinula ng Diyos sa ating puso.  At kung sakaling, sa kabila ng kanyang mga ginawa na para mamatay ito, nabuhay pa rin ang ipinunla ng Diyos sa atin, kung anu-ano pa pong mga taktika at estratehiya ang gagamitin ng demonyo para hindi ito tuluyang makapamunga.  At kung makapamunga pa rin ito, hindi pa rin po tayo lulubayan ng demonyo.  Marami po siyang mga paraan para gawing kakaunti lang ang mga bunga ng salita ng Diyos sa buhay natin o kaya’y tuluyang masayang na lang ang mga iyon.

Kita ninyo, hindi po ang kapitbahay n’yo ang kaaway n’yo.  Ang demonyo.  Ano po ba ang ginagamit ng demonyo para wasakin at patayin kayo?

Sa talinhaga po ni Jesus ngayong Linggong ito, damo ang ginamit ng kaaway.  Muli, ang sabi po ng may-ari ng bukid sa Ebanghelyo, “Kagagawan ito ng isang kaaway.”  Ang ganda po, hindi ba?  Damo ang ginamit ng kaaway laban sa may-ari ng bukid.  Damo ang ipampapatay ng kaaway sa mga trigo.  Bakit ko po nasabing maganda ang imahe?  Kasi po lapat na lapat ito sa isa sa malulungkot na karanasan ng tao sa mundo.

Sa ating panahon, hindi na lang kabayo ang nagdadamo.  Marami na rin pong mga taong nagdadamo!  Hitit dito, hitit doon ng damo.  Batak dito, batak doon ng shabu.  Tulak dito, tulak doon ng droga.  At pagkatapos mong humitit ng damo, bumatak ng shabu, at magtulak ng droga, ano ka na?  Bato!  Biro n’yo yun, hindi ka na tao, bato ka na?  At kapag talaga namang sugapang-sugapa ka na, ano ka na po?  Eh di, batung-bato!  At sa pagkasugapa, hindi lang po ang sugapa ang nawawasak, kundi pati lahat ng mga nasa paligid niya – pamilya, kaibigan, asawa, mga anak, kapitbahay, kamag-anak, at maging mga di-kakilala.

Kaya mag-ingat po tayo: sa tulong ng Diyos, huwag na huwag nating pai-iskorin ang kaaway natin kahit isang puntos.  Kaaway po natin ang demonyo, hindi kaibigan.  Huwag po tayong makipaglandian sa kanya.  Kapag nakita na natin, layuan na natin siya.  Huwag po tayong makipagharutan sa demonyo.  Huwag natin siyang hahabul-habulin.  Wawasakin n’ya po tayo.

Pero bakit nga po ba hinahayaan ng Diyos na magkasamang mabuhay sa mundo ang mabubuti at masasama?  Madalas pa nga po ang mabubuti ang naapi, ang hirap na hirap sa buhay, ang talunan, ang pinagtatawanan at kinukutya, ang inuusig, ang pinapatay, samantalang ang masasama naman ang sikat, makapangyarihan, ma-impluwensya sa lipunan, mayaman, at hinahangaan ng marami.  Isa nga po sa masasakit at nakababagabag na tanong ng salmista sa Banal na Bibliya ay “Why do the righteous suffer while the wicked prosper?”  Minsan tuloy, napakalakas po ng tukso at parang gusto na rin nating maniwala sa kasabihang “if you can’t beat them, join them”.  Pagdadahilan pa ng marami: “Nakikisama lang naman ako” o “Huwag ka lang kakanta at makakalusot ito” o “Tikim lang naman, subok lang, isang beses lang.”

Talaga pong mananatiling mahiwaga sa atin kung bakit hinahayaan ng Diyos na magkasamang umiral ang mabuti at masama sa mundo.  Ngunit sakaling agad-agad nga pong bunutin ng Diyos ang mga damo sa mundo, gaya ng gusto ng mga taong mapagmatuwid sa sarili, may matitira bang mga trigo?  Sigurado po ba naman tayong kasama tayo sa mga trigo at hindi sa mga damo?  Sa pamantayan ng kaharian ng Diyos, hindi po kaya, sa tutoo lang, mga damo rin tayo?

Marami na rin pong noong una’y mga damo pero naging trigo pa rin.  Kung bubunutin na lang agad ng Diyos, sayang naman, hindi ba?  Dati pariwara na ang buhay ngunit natauhan at nagpasiyang mamuhay nang tama.  Nagsisi.  Nagbalik-loob sa Diyos.  Nagsikap bumangon.  Nanatiling bukas sa Espiritu Santo.  Kinilatis ang kalooban ng Diyos.  Tumugon sa tawag ni Kristo.  Ngayon, santo!  Magandang halimbawa po nito si San Pablo Apostol na maraming inusig at pinatay na mga alagad ni Jesus ngunit, matapos siyang pagpahayagan ng Diyos sa daan sa Damacus, nagbagong-buhay at naging Apostol pa sa mga Hentil.  Kaya nga po kapag sinasabi ni San Pablo ang sinabi niya sa ikalawang pagbasa natin ngayon – “Mga kapatid, tinutulungan tayo ng Espiritu sa ating kahinaan” – batid na batid niyang tutoo iyon sapagkat karanasan niya iyon mismo.  Si San Agustin na anak ni Sta. Monica ay isa pang napakagandang halimbawa ng damong naging trigo.

Kaya nga po tutuong hanggang may buhay, may pag-asa.  Wala pong makapagsasara at wala pong may karapatang magsara sa aklat ng ating buhay kundi tanging ang Diyos lamang.  Ika nga po ng unang pagbasa nating ngayon mula sa Kar 12:19, “…binibigyan mo naman ng pag-asa ang iyong bayan, sa pagkakaloob sa kanila ng pagkakataong makapagsisi.”

Kung tayo po ay damo, binibigyan tayo ng Diyos ng pagkakataong maging trigo.  Sana, huwag po nating sayangin ang pagkakataong ito.  Bagamat tunay ngang “Our God is the God of many second chances”, tandaan po natin, meron pa rin pong “last chance.”

Kung tayo naman ay trigo, biyaya pa rin pong maituturing ang mamuhay sa gitna ng mga damo.  Tutoo po, mahirap ngunit gamitin natin ang hamong ito upang tayo ay maging higit na matatag ang ating pagkatao, malalim ang pagkakaugat sa Diyos, at mahabagin sa kapwa-tao.  Kapag wala pong mga damo, baka maging “papuwede-puwede na ‘yan” na lang tayo sa pagtupad natin sa kalooban ng Diyos at malasado sa ating pagiging alagad ni Kristo.

Tularan din po natin ang Diyos.  Sa unang pagbasa natin ngayon, sabi po sa Diyos ng sumulat ng Aklat ng Karunungan, “Walang hanggan ang kapangyarihan Mo ngunit mahabagin Ka kung humatol.  Maaari Mo kaming parusahan kailanma’t ibigin Mo, ngunit sa halip ay pinamamahalaan Mo kami nang buong hinahon at pagtitimpi.  Sa pamamagitan ng ginawa Mong iyan ay itinuro Mo sa mga taong makatarungan na dapat din silang maging maawain.”  Pero, aminin po natin, minsan kulang na kulang tayo sa habag.  Hingi po tayo nang hingi ng awa sa Diyos pero tayo mismo walang awa.  Hindi tayo handang umunawa.  Nakadapa na nga, tinatadyakan ka.  Kaya naman, may mga kapwa-tao tayong hindi na nakaahon-ahon sa burak ng pagkakasala; pero, kung mas inunawa lang sana natin sila, mas pinakinggan lang sana natin sila, mas pinag-aksayahan lang sana natin sila ng panahon, mas hinayaan lang sana silang makabawi sa nagawang pagkakamali, mas sinuportahan lang sana natin sila, mas pinatawad lang sana natin sila, mas minahal lang sana natin sila, nagsisi na po sana sila, nagbalik-loob, bumangon, nagbagong-buhay, at baka naging santo pa sana.

Kung trigo po tayo, maging trigo tayo para sa iba hindi para sa sarili.  Tandaan po natin, ang trigo ay ginagawang tinapay para makain ng mga nagugutom.  Hindi po siya naging trigo para lait-laitin ang damo.  Naging trigo ang trigo para kanin siya.

Dahil may mga damo pong lumitaw sa bukid ng mga trigo, “Kagagawan ito ng isang kaaway,” ang sabi ng may-ari sa Ebanghelyo,  Ngunit sakaling sa madamong bukid naman po ay may mga trigong lumago, Diyos lang po ang gagawa noon.

Tayo po, kagagawan ba tayo nino?

12 July 2014

ANO NGA PO BANG URI NG LUPA TAYO?

Ikalabinlimang Linggo sa Karaniwang Panahon
Mt 13:1-23 (Is 55:10-11 / Slm 64 / Rom 8:18-23)


Minsan natatauhan po tayo sa katotohanang may malawak palang pagitan sa sinasabi natin at ginagawa natin.  Magkaiba po pala ang ating asal sa ating salita.  Taliwas ang ating ugali sa sinasabi nating sinasampalatayanan natin.  Agad po natin itong napapansin sa ibang tao, pero, sa tutoo lang po, ugali rin natin ito.  Sa malaki o maliit mang paraan, sa madalas o madalang, nakapagsisinungaling tayong lahat, may mga pangako po tayong ipinapako at mga salitang binitiwan na sadyang tinatalikuran.  Minsan wala po tayong iisang salita; sa halip pa nga, sankaterba ang burloloy ng ating mga pagdadahilan kapag pinagtatakpan natin ang ating kasinungalingan o mga maling ginawa.  Kaya naman po, hirap tayong makita kung ano ba talaga ang tutoo at ano naman ang huwad.  Mahina po ang ating salita.  Opo, kahit itaga pa natin ito sa bato.

Subalit, iba ang Diyos.  “Ang ulan at niyebe paglagpak sa lupa’y di na nagbabalik, aagos na ito sa balat ng lupa’t nagiging pandilig, kaya may pagkai’t butil na panghasik.  Ganyan din ang Aking salita, magaganap nito ang lahat Kong nasa,” wika ng Panginoon sa unang pagbasa natin ngayon.  Ang salita ng Diyos ay laging pong tapat kaya’t natutupad nito ang ipinahahayag.  Ang salita ng Diyos ay lagi pong taos kaya’t makapangyarihan ito.  Ang salita ng Diyos ay lagi rin pong mapagmahal kaya’t ito ay mapanlikha.  Nasusulat pa sa Aklat ng Mga Bilang 23:19: “Hindi tao ang Diyos para Siya ay magsinungaling, hindi anak ni Adan para bawiin Niya ang Kanyang salita.  Ugali ba Niyang magpahayag at hindi kumilos, magsalita tapos hindi ito tupdin?”

Sa Diyos, ang salita at gawa ay iisa.  Ang Kanyang sinasabi at ginagawa ay laging magkabuklod.  Ipinaliliwanag ng Kanyang salita ang Kanyang gawa at pinatutunayan naman po ng Kanyang gawa ang Kanyang salita.  Hindi lang po laging may laman ang salita ng Diyos, talagang malamang-malaman din po ito.

Tayo po, may laman ba talaga ang sinasabi natin sa tuwing bumubukas ang bibig natin?  Malaman po ba talaga ang ating mga pahayag?  Ano naman po kaya ang laman?  Tapat din po ba tulad ng sa Diyos?  Taos din po ba gaya ng sa Diyos?  Mapagmahal din po ba para nang sa Diyos?  Pinatutunayan nga po ba ng ating gawa ang ating salita?  Pinaliliwanag ba ng ating salita ang ating gawa?

Hindi po sapagkat nagsasalita tayo ay talagang may laman ang sinasabi natin.  Baka naman po puro hangin lang.  Mabuting paalala sa amin ng aming mga propesor noon sa kolehiyo at magandang babala rin sa inyo: “Kayo, mga Atenista kayo, mahuhusay kayong magsalita.  Masarap kayong pakinggan magsalita.  Kapag nagsalita na kayo, parang may sinasabi kayo kahit wala naman talaga at parang laging tutoo ang sinasabi ninyo kahit hindi naman pala.”  Pero alam po nating hindi lang mga Atenista ang puwedeng maging ganyan, hindi ba?  Maraming mga taong madadaldal: dada nang dada kahit wala namang kabuluhan ang mga pinagsasasabi.  Puro kabag lang ang laman.

Pero puwede rin naman pong may laman nga ang pananalita natin kaya lang ay panay basura naman: kasinungalingan, kahalayan, kamunduhan, kasamaan, paninira sa kapwa, pagmamayabang, panlalait ng kapwa, pagdudunung-dunungan, panggagatong sa away, pagmumura, at iba pang tulad nito.  May laman nga – at, naku po, malamang-malaman talaga! – pero masangsang naman ang amoy, malansa, mabaho, nakakasuka.  Mas mabuting huwag na lang magsalita.

Ngunit ang salita ng Diyos ay laging kaaya-aya, kahali-halina, kay ganda, anong buti, at mahalimuyak.  Bakit po?  Kasi nga po ang Diyos ay may iisang salita: tapat, taus-puso, at mapagmahal.  Pinatutunayan ng Kanyang gawa ang Kanyang salita at ipinaliliwanag naman ng Kanyang salita ang Kanyang gawa.  At sa tuwing nangungusap ang Diyos ito po ay hindi para sa Kanyang sarili kundi para sa ikabubuti ng mga nakikinig sa Kanya.

Nakikinig po ba talaga tayo sa Diyos?  Kung sinu-sino po ang pinakikinggan natin, pero baka naman sa Diyos pa tayo hindi nakikinig.  Dapat sa Diyos tayo una at laging nakikinig.  Kung anu-anong pananalita ang ating pinaniniwalaan, baka naman po ang salita pa ng Diyos ang hindi natin pinananaligan.  Huwag ganun.  Dapat, isabuhay po natin ang sinasabi ng Slm 119:105, “Tanglaw sa aking mga paa ang Iyong salita, liwanag sa aking landas.”

Iyan naman din po kasi ang gustung-gusto ng Diyos: ang tanglawan tayo, paliwanagin ang ating tinatahak na landas, at gabayan tayo patungo sa kaganapan ng buhay.  At ito ang gustung-gusto ng Diyos hindi lamang para sa piling mga tao kundi para sa ating lahat.  Kaya naman po, inihahasik Niya ang Kanyang salita sa puso nating lahat.  Kaya nga po, kung ang Diyos ay magsasaka, ang paraan Niya ng paghahasik ay ang sabog-tanim.  Nais po kasi Niyang mapunla ang Kanyang salita sa lahat ng tao.  Kaya lang po, depende pa rin sa uri ng lupa kung ang Kanyang salita ay mamumunga talaga at mamumunga nang masagana.

Kaya, alin po ba talaga tayo sa mga uri ng lupang binabanggit ni Jesus sa Ebanghelyo ngayong araw na ito?  Tayo po ba ang tabi-tabi ng daan?  Tayo po ba ang lupang mabato o baka bato na lang talaga tayo?  Tayo po ba ang lupa sa dawagan?  O tayo po ang matabang lupa na namunga nang masagana?

Kung tayo ang gilid-gilid ng daan, naku po, ni hindi magtatagal sa atin ang salita ng Diyos sapagkat, mabilis pa sa a las cuatro, mananakaw lang sa atin ang kaloob ng Diyos.  Bakit naman po kasi tayo nasa gilid lang?  Bakit hindi po tayo sumama at makiisa sa malawak na lupain?  May mga tao pong ganyan, hindi ba?  Mahilig sa tabi.  Ayaw ma-involved.  Kontento na sila sa gilid-gilid.  Hindi po ba ganyan kapag pasimba-simba lang tayo at ayaw nating makihalo, makihalubilo, makiisa sa kabuuang sambayanang Kristiyano?  Dumadalo po ba tayo kapag tumawag ng sama-samang pag-aaral ng salita ng Diyos at paghuhubog sa pananampalataya ang ating parokya, ang ating diyosesis, ang Mahal na Inang Iglesiya?  Kung hindi, madali po tayong matanggay ng mga maling aral.  Kapag nakapakinig tayo ng turo ng ibang relihiyon, bigla nating pagdududahan ang aral ng Santa Iglesiya Katolika at sasabihin nating parang tama ang narinig natin sa iba.  Kapag gayon, maling-mali po tayo; hindi lang talaga natin alam ang pananampalatayang tinanggap natin mula sa mga Apostol.  Bakit?  Kasi po baka hindi tayo na dumadalo kapag tinatawag tayo ng ating parokya para sa mga gawaing paghuhubog, mga rekoleksyon, retreats, at iba pang tulad nito.  Pasimba-simba lang tayo sa tabi-tabi.

Kung tayo naman po ang lupang mabato, mababaw daw po tayo, sabi ni Jesus.  Kulang daw po tayo sa lalim kaya hindi rin nagkakaugat sa atin nang malalim ang salita ng Diyos.  Ngayon excited na excited , high na high, “Praise the Lord” nang “Praise the Lord” pero bukas-makalawa, dahil pangkaraniwan na, wala nang gana, hindi mo na makita; dahil natauhan na na may limitasyon pa rin pala ang anumang sambayanang Kristiyano sa lupa at ang mga kasamahan sa kinabibilangan ay mga tao rin palang may mga kahinaan at mga kasalanan, marami nang pintas, panay reklamo na.  Dati ang pakiramdam ay parang lahat ng mga kasama ay mga anghel, pero ngayon ang tingin sa mga kasama ay mga demonyo na at siya lang ang anghel.  Si Jesus na rin nga po ang nagsabi, kapag ganyan tayo, hindi talaga nag-uugat sa atin ang salita ng Diyos: mababaw, ningas-kugon, puro emosyon.  Bonggang-bonga ang kuwento ng conversion pero mabilis din naman ang naging deterioration.  Hindi pinag-ugatan ng salita ng Diyos, kaya madaling bumigay, konting kibo suko na agad, nakadepende sa tao hind lang ang commitment sa Diyos kundi pati rin ang kaligayahan sa paglilingkod.

Kung tayo ang lupa sa dawagan, maaaring lumago nga sa atin ang salita ng Diyos subalit napakarami naman pong balakid sa buhay natin para patuloy itong mabuhay at mamunga nang masagana.  Maraming karibal ang Diyos sa buhay.  Parang mga tinik ang mga karibal na ito ng Diyos, at walang-sawa nilang iniinis at unti-unting pinapatay ang salita ng Diyos na nakapunla sa atin.  Dito, talagang maganda pong suriin nating mabuti ang buhay natin at makatotohanang sagutin ang tanong: “Sino ba ang karibal ng Diyos sa puso ko?  Ano ba ang kaagaw ng Diyos sa buhay ko?”  At kung seryoso po tayo sa pagnanais nating mabuhay at mamunga ang salita ng Diyos sa buhay natin, dapat nating bunutin agad ang mga tinik na iyan.  Masakit po iyon – matutusok ka, magdurugo – pero lalaya kang ganap.

Ngayon, kung tayo naman po ang matabang lupa, ang salita ng Diyos ay tulad ng binhing nalalaglag sa atin, nagkakaugat sa atin, nabubuhay sa atin, at namumunga sa atin nang masagana.  Paano nga po ba nagiging mabuti ang lupa upang tamnan para sa magandang ani?  Kailangan po nito ng pataba at pagbungkal.  Ang pataba po ang bitamina ng lupa at ang pagbungkal naman ay upang maging malambot ang lupa para magandang tamnan.  Ganito rin naman po para sa ating buhay-espirituwal.  Ang pataba natin ay ang panalangin at ang pagbungkal naman ay ang mga pagsubok sa buhay natin.  Manalangin po tayo sa tuwina, hindi lamang sa pamamagitan ng mga salita kundi sa pamamagitan din ng tahimik ngunit mulat na pagdama sa pagkilos ng Diyos sa ating buhay.  Akuin din po natin ang saloobin ni San Pablo Apostol sa ikalawang pagbasa tungkol sa ating mga pagdurusa, lalo na yaong mga pagdurusa alang-alang sa Mabuting Balita.  Sa halip na panghinaan tayo ng loob, kapag tayo ay dumaraan sa anumang pagsubok, ituring po natin ito na parang pagbubungkal ng Diyos sa ating puso upang higit na maging handa tayo sa mas lalong mga dakilang bagay.  “Mga kapatid,” wika ni Apostol San Pablo, “sa ganang akin, ang mga pagtitiis sa kasalukuyan ay hindi maihahambing sa ihahayag na kaluwalhatiang sasaatin.”  At alinsunod sa diwa ng mensahe ng Apostol, sa halip na pasikipin ng pagsubok ang buhay natin at patigasin nito ang ating puso, isabuhay po natin ang pag-asang kaloob sa atin ng Espiritung tinanggap natin mula sa Diyos.

Minsan, wala po tayong iisang salita, pero pinahahalagahan pa rin natin ang sinasabi ng bawat-isa.  Dapat, mas lalo po nating pahalagahan ang salita ng Diyos sapagkat Siya lang ang laging may iisang salita.  Sana po, huwag nating sayangin ang salita ng Diyos na inihahasik Niya sa atin.  Sabi po natin, “Magtanim ay di-biro….”  Tama po iyan!  Pero mas lalo pong hindi biro ang pagsunod kay Kristo.


05 July 2014

A SMILING ASS – ARE YOU?

14TH Sunday in Ordinary Time
Mt 11:25-30 (Zc 9:9-10 / Ps 145 / Rom 8:9, 11-13)

On Palm Sunday, Jesus entered Jerusalem.  The crowd was wild with joy, expecting Jesus to be the Messiah they have always waited for.  Waving palm branches, the people cheered Jesus, shouting, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He who comes in the name of the Lord!  Hosanna in the highest!”  Many among the crowd spread their garments in the way as Jesus, riding on an ass, passed through.  This event fulfilled the prophecy of Zechariah in our first reading today.  “Thus says the Lord,” the prophet declares, “Rejoice heartily, O daughter Zion, shout for joy, O daughter Jerusalem!  See, your King shall come to you; a just Savior is He, meek, and riding on an ass, on a colt, the foal of an ass.”

But my question is, why was the ass smiling?

The ass on which Jesus sat as He entered Jerusalem was smiling because all the while it thought the people were cheering for him.  Poor ass, it forgot he was not the center of anyone’s attention that day.  Except its own.

Are we not like this ass?  How many times have we already found our selves slowly but surely sinking into the quicksand of self-importance?  Have we not either actually grabbed the limelight or at least wished it were on us?  Did we not, even for once, patronize those who patronize us so that they may continue patronizing us?  How often have our egos hurt because we think too highly of our selves?  Yet no one but we ourselves deceive our selves into thinking that we are the center of people’s attention, that their applause is ours, that their cheers are ours, and that their adulation is something we deserve.  Worse, sometimes, but often in ways that may be subtle, we even demand that adulation from them!  Poor asses that we are!  The Lord uses us to exemplify humility and yet we lack in humility our selves.

Do you know that Palm Sunday of the Lord’s Passion is not about palms but about passion?  Do we understand that Palm Sunday of the Lord’s Passion is not about welcoming Jesus to Jerusalem but following Jesus unto Calvary?  We have emphasized in our holy week liturgy that Palm Sunday of the Lord’s Passion is about discipleship.  Our passion is to become like Jesus.  Our following of Him is our paschal mystery.  Our life is our liturgy: we are disciples of Jesus.  Thus, the words of Jesus in the Gospel today should sound all the more louder and clearer to us: “…learn from Me, for I am meek and humble of heart.”  Let us learn the way of Jesus: humility.  Let us celebrate the liturgy of Jesus: self-oblation for others.  Let us follow Jesus: Love like Him.  Let us become like Jesus: beloved of the Father.

Who are the beloved of the Father?  The little ones!  “I give praise to You, Father, Lord of heaven and earth,” Jesus exclaims in the Gospel today, “for although you have hidden these things from the wise and the learned You have revealed them to little ones.  Yes, Father, such has been Your gracious will.”  The little ones are God’s favorites.  The little ones are the humble of heart.  They are the beloved of the Father.  Are we humble?  Are we God’s favorites?  Are we the beloved of the Father?

In Latin, “humility” is humilitas.  It comes from the word, humus, which means “earth”.  That is why to be humble is “to be grounded”.  Some may be too quick to assert that the humble person is one who is grounded on himself.  While such a claim is correct, it should not be the first consideration for a disciple of Jesus.

For a follower of Christ, humility is being grounded of Christ Himself.  With Jesus Christ as the defining reality in his life, a Christian must strive to keep himself grounded on Him.  To veer away from Jesus is the sure route to pride.  Isn’t that the sin of the fallen angels?  In the primordial battle, as Christian tradition has it, Lucifer and his legions turn away from God and so they fell into arrogant pride that they refused to serve Him.  They became too self-consumed.  They were consumed by pride.  They became e-v-i-l because that is the exact opposite of how creatures should l-i-v-e.

While it is true that touching base with one’s true self is never optional for a person to be humble, a person however cannot be humble unless he is rooted in God.  And because, as the Gospel today teaches us, all things have been handed over to Jesus by the Father and “no one knows the Son except the Father just as no one knows the Father except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal Him,” to be rooted in God one must be grounded on Jesus who is “the Way, the Truth, and the Life” (Cf. Jn 14:6).

And so, Jesus invites us, “Come to Me….”  But coming to Jesus means more than going nearer Him.  To come to Jesus we need to satisfy two requirements that the second reading today tells us.  The first is implicit in the reading: We ought to live not by the flesh, that is, we need to die to our former way of living, to all worldliness, to all inordinate attachments.  The second is very explicit: We must strive to live in the Spirit of Jesus so as to belong to Him.  Many times we do want to respond to Jesus’ call, “Come to Me,” but many times, too, miss satisfying these two requirements.

In this Holy Mass, we beg the Lord, for our selves and for one another, the grace to be courageous and generous in dying to our self so as to be raised to life by the same Spirit of God who raised Jesus from the dead.  Then, with His Spirit dwelling in us, as the Apostle Paul says, we belong to Jesus.  And when we truly belong to Jesus, Jesus can use us better to teach the world how humbly man ought to live.

It is alright for an ass to smile, misled into thinking he is the star of the show.  It is an ass, you know.  But we are not asses.  We are disciples of Jesus.

28 June 2014

SI SAN PEDRO AT SAN PABLO – MGA HALIGI NG SANTA IGLESIYA

Dakilang Kapistahan nila San Pedro at San Pablo
Mt 16:13-19 (Gawa 12:1-11 / Slm 34 / 2 Tim 4:68, 17-18)


Ipinagdiriwang po natin ngayong araw na ito ang Dakilang Kapistahan nila San Pedro at San Pablo ang dalawang haligi ng Santa Iglesiya.  Subalit ang ikinukuwento po dalawang unang pagbasa natin sa Banal na Misang ito ay malayo sa pakiramdam ng pagdiriwang.  Sa halip, damang-dama po natin ang pag-uusig.

Sa unang pagbasa pa lang po, madugo na!  Pinapugutan ni Haring Herodes ng ulo si Santiago Apostol.  Si Santiago, isa po sa Labindalawang Apostol, ang siyang namumuno sa sambayanang Kristiyano sa Jerusalem, kaya naman po matinding kalungkutan at pagkasindak ang bumalot sa mga mananampalataya sa Jerusalem nang si Santiago ay papugutan ni Haring Herodes ng ulo.

Kasama ang kapatid niyang si Juan at si Simon Pedro, isa po si Santiago sa tatlong malalapit na alagad ni Jesus.  Sa mahahalagang sandali ng buhay ni Jesus, naroroon po silang tatlo.  Sa pagbabagong-anyo ni Jesus sa bundok ng Tabor, sa pagbuhay ni Jesus sa batang babae, at sa paghihinagpis ni Jesus sa hardin ng Gethsemane, halimbawa po, naroroon si Simon Pedro, Santiago, at Juan.  At hindi lang po nagkataong naroroon sila sapagkat, sa tuwing babanggitin ng mga Ebanghelyo ang mga pangyayaring ito, tila sinasadya talaga ni Jesus na silang tatlo lamang ang Kanyang makasama.  Kaya naman po, hindi rin nakapagtataka na ipinagkatiwala ni Jesus sa kanila ang ilang mahahalagang gampanin: si Juan ang nangalaga kay Mariang ina ni Jesus, si Santiago ang unang episkopos o tagapangalaga ng sambayanang Kristiyano sa Jerusalem, at si Simon Pedro naman po ang pinuno ng Labindalawang Apostol at itinuturing na kauna-unahang Santo Papa ng Santa Iglesiya.

Nang makita po ni Haring Herodes na ikinalugod ng mga hindi Kristiyano ang pagpapapugot niya ng ulo ni Santiago, naturalmente, si Simon Pedro ang sunod niyang pakay.  Kaya, ayon po sa unang pagbasa, ipinadakip na niya si Simon Pedro.  Subalit sa halip na patuloy na panghinaan ng loob ang mga mananampalataya, sumalok daw po sila ng lakas sa kanilang sama-samang pagdarasal.  At ayon po kay San Lukas, ang may-akda ng Aklat ng Mga Gawa ng Mga Apostol, dahil sa panalangin ng nagkakaisang mga mananampalataya, si Simon Pedro ay nakalaya mula sa bilanguan sa tulong ng isang anghel.  Sa pamamagitan ng mahimalang paglaya ni Simon Pedro, nasaksihan po ng sambayanang Kristiyano na higit na makapangyarihan ang Diyos kaysa sa sinumang Herodes.

Ngayon, “throwback” po tayo: mga dalawang taon bago dakpin at ibilanggo si Simon Pedro, may bumisita sa sambayanang Kristiyano sa Jerusalem.  Kilala bilang manguusig ng mga alagad ni Jesus, kaya’t gayun na lamang kung siya ay katakutan ng mga sinaunang Kristiyano: siya po ay si Saul na taga-Tarsus.  Subalit, nang minsang siya ay nasa daan ng Damascus para usugin ang mga tagasunod ni Jesus, si Saul ay nagkaroon ng pambihirang karanasan mula sa Diyos upang siya ay magbalik-loob, magbagong-buhay, at manalig kay Kristo Jesus bilang Panginoon at Tagapagligtas.  Binigyan siya ng Diyos ng bagong misyon – ang maging apostol para sa mga Hentil – at ng bagong pangalan din po: Pablo.  Subalit nang siya po ay nagpunta sa Jerusalem, para isalaysay ang kanyang karanasan at hinggin ang pagtanggap nina Simon Pedro at mga kasamang apostol, dalawang linggo lamang siya nakapanatili roon.  Ayon po kasi kay San Lukas sa Gawa 9:26, sinubukan ni Pablo na sumama sa mga alagad ngunit sila ay takot sa kanya; “hindi sila makapaniwalang tutoong alagad na rin siya.”

Gayon pa man, nagpatuloy pa rin si Pablo na ipangaral si Kristo, na siya naman pong ikinagalit ng mga Judyong nagsasalita ng wikang Griyego.  Dahil dito, pinagtangkaan din daw po ang buhay ni Pablo.  Maganda pong tandaan na ang mga Judyong ito na nagsasalita ng wikang Griyego ang siya ring bumato kay Esteban hanggang sa ito ay mamatay alang-alang sa pananampalataya kay Kristo, at si Pablo naman po – na noon nga ay Saul pa ang pangalan – ang pangunahing saksing sumang-ayon sa pagpaslang na ito sa kauna-unahang martir ng Kristiyanismo.  Aha, ang dating taga-usig ngayo’y siya nang inuusig!  Kaya upang iligtas siya, ngayong kapanalig na siya, ilang mga kasapi ng sinaunang sambayanang Kristiyano sa Jerusalem ang nagdala kay Pablo sa daungan ng Caesarea para maglayag pabalik sa Tarsus na kanyang pinagmulan.

Hindi po iyon ang huling pag-uusig na naranasan ng dating taga-usig.  Ilang beses ding dinakip at ibinilanggo si Pablo.  Natikman din niya ang sakit ng hagupit.  Subalit, higit pa sa kung anumang paghihirap, walang kasimpait para kay Pablo ang kanyang kamalayan na sa tanang buhay niya ay laging may bahid ng pagdududa sa pagtanggap sa kanya ng mga alagad ni Jesus.  Sa Gal 1:1-2, halimbawa po, sinulat po ni Pablo, “Mula kay Pablo…isang apostol hindi dahil sa kapangyarihan ng tao ni pagtatalaga ng sinuman kundi hinirang ni Jesukristo….”  Tila pakiramdam ni Pablo ay kailangan niyang laging patunayan na tunay siyang apostol at hindi espiya ng mga umuusig sa mga sinaunang Kristiyano.  Marahil, higit pa sa kahit ano, ito po ang krus niya sa buhay.

Si San Pedro at si San Pablo – kapwa may karupukan ngunit tinawag ng Diyos, kapwa may madilim na kahapon subalit hinirang ni Kristo upang maging Kanyang mga apostol.  Alam po nating lahat, tatlong beses na itinatwa ni Simon Pedro si Jesus at dati naman pong mang-uusig ng mga alagad ni Jesus itong si Pablo.  Sa kabila ng kanyang kahinaan at sa pamamagitan ng kanyang mga kamalian sa buhay, si Simon Pedro ay tinuruan ni Jesus ang kababaang-loob at tapat na pagtalima upang siya ay maging batong lakas at pinunog-lingkod ng Santa Iglesiya.  Si Pablo naman po na taga-usig ng mga Kristiyano ay binago rin ni Jesus at naging walang-kapagurang apostol na naghatid ng Ebanghelyo sa malalayong lupain: kung hindi po dahil sa kanya maaaring nanatili na lamang sa Jerusalem ang pananampalatayang Kristiyano at maging sa atin ay hindi nakarating.  Silang dalawa – si Simon Pedro at Pablo – mga taong nadapa ngunit nakabangon nang higit pa sa kanilang inakala dahil sa grasya ng Diyos at dahil sa pagiging bukas nila sa grasyang ito.  Si Simon Pedro ang hirang ni Jesus para pamunuan ang sambayanang Kristiyano at maglingkod bilang bukal ng pagkakaisa ng mga alagad; si Pablo naman po ang hirang ni Jesus para maging pinakadakilang misyonero ng Ebanghelyo sa mga Hentil.  Bakit po sila?  Hindi ko po alam.  “Basta, sila ang gusto Ko.  Sila ang napupusuan Ko,” isasagot sa atin ni Jesus kung Siya po ang tatanungin natin.  At nagbunga po ng maraming biyaya ang mahiwagang pagpiling ito ni Jesus sa marurupok na Pedro at Pablo sapagkat, sa kabila ng kanilang mga kahinaan at mga kasalanan, si Pedro at Pablo ay buong kababaang-loob na nanatiling mapagtalima kay Jesukristong pumili, humirang, at nagtalaga sa kanila.

Kapwa pong namatay bilang mga martir sa Roma, sa ilalim ng paghahari ni Emperador Nero, itong si Simon Pedro at Pablo.  Sa kahuli-hulihang pagbibigay-saksi nila kay Jesus, wala pong kaduda-dudang mahal na mahal nila si Jesus.  Kapwa silang may pag-ibig na, hindi lamang mapagtaya’t matapang, kundi walang rin pong pag-iimbot.

Sa Banal na Misang ito, nag-uumapaw ang ating pasasalamat at papuri sa Diyos dahil po sa kaloob Niya sa ating San Pedro at San Pablo at sa kahanga-hangang ginawa Niya sa buhay nang dalawang apostol na ito.  Pinalalakas din po ng ating ipinagdiriwang ang ating kalooban upang kailanma’y hindi tayo mawalan ng pag-asang tumugon sa tawag at paghirang ni Kristo sa kabila ng ating mga karupukan.  At hinahamon din po tayo na manatiling mababang-loob at mapagtalima sa ating Pastol upang malaya at mabisang makakilos ang grasya ng Diyos sa ating buhay hindi lamang alang-alang sa ating sariling kapakinabangan kundi, higit sa lahat, alang-alang din sa Kanyang Bayang mahal.