20 June 2015

NASA BANGKA ANG DIYOS

Ikalabindalawang Linggo sa Karaniwang Panahon
Mk 4:35-41 (Jb 38:1,8-11 / Slm 106 / 2 Cor 5:14-17)


“Sino itong maging ang hangin at dagat ay sumusunod sa Kanya?” – ito po ang tanong na iniwan sa atin ng Ebanghelyo ngayong Linggong ito.  Ito po ang tanong ng mga alagad matapos nilang masaksihan ang pagpapatahimik at pagpapahupa ni Jesus sa unos na sumindak sa kanilang lahat sa gitna ng dagat.  Sino po ba ang may kapangyarihan sa ibabaw ng tubig?

Ang tubig ay nagpapaalala po sa mga Hebreo ng maraming bagay, maraming karanasan, at maraming katuruan.  Sa Gen 1:2, nasusulat po na sa simula, nang lalangin ng Maykapal ang langit at lupa, ang Espiritu ng Diyos ay aali-aligid sa ibabaw ng tubig.  Kung paanong ang tubig ay walang sariling angking anyo – iniaanyo nito ang hubog ng kilalalagyan – wala pa rin po namang kaayusan ang sanlibutan sa simula ng kuwento ng paglilikha.  Sa Griyego, ang tawag po sa “kawalang-kaayusan” ay kaos.  Sa paglikha ng Poong Maykapal, ang kaos ay naging kosmos na siya namang “kaayusan” sa wikang Griyego.  Sa simula pa lang ng Mga Banal na Kasulatan, ipinahahayag na po ang pananampalatayang Judeo-Kristiyano na tanging ang Diyos ang nakapagdadala ng kaayusan sa kawalang-kaayusan.  Sa Gen 6:9-9:17 naman, nababasa po natin ang kuwento ni Noah at ang malaking baha.  Nilinis ng Maykapal ang Kanyang nilikha, at tubig po ang ginamit Niya para lipulin ang lahat ng kasamaan at masasama sa sandaigdigan.  Dahil sa kanyang katapatan sa Diyos at pamumuhay nang matuwid, tanging si Noah at ang kanyang mag-anak ang naligtas sa delubyo.  Muli po, pinatutunayan na ang tubig ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng Diyos: kung paanong nabibigyan Niya ng kaayusan ang kawalang-kaayusan ng tubig, maaari rin Niyang gamitin ito upang wasakin ang anuman o kitlin ang buhay ninuman.  At sa Ex 14 isinasalaysay naman po ang kagila-gilalas na pagtawid ng mga Israelita sa Dagat ng Mga Tambo.  Sa pamamagitan ni Moises, mistulang hinawi ng Diyos ang dagat at maluwalhating nakatawid ang mga Hebreo mula sa kaalipinan kamay ng mga Ehipsyo patungong kalayaan sa Lupang Pangako, samantalang ang mga kawal ng Pharaoh ay nalunod lahat.

Kawalang-kaayusan at kaayusan, kamatayan at kaligtasan, kaalipinan at kalayaan – sa makukulay, kamangha-mangha, at mahihimalang paraan, ito po ang ilan sa mga isinasagisag ng tubig para sa mga Judyo.  At ang mga alagad – pati na rin si Jesus – ay mga Judyo.  Sino po, para sa kanila, ang may kapangyarihan sa tubig?  Para sa mga Judyo, kanino pong utos ang walang-pasubaling sinusunod ng kalikasan?  Ang Diyos, sa Diyos, at tanging ang Diyos lamang po.

Inutusan ni Jesus na manahimik ang malakas na hangin at malalaking alon na sumasalpok sa bangkang kinalulunanan Niya at ng mga alagad.  Inutusan Niyang humupa ang bagyo.  At sinunod nila Siya.  Napakalalim po ng sinasabi sa atin ng Ebanghelyo ngayong Linggong ito: Si Jesus ay Diyos na tutoo.  Hindi lang po Siya ay Diyos; si Jesus ang Diyos mismo.

Subalit, kapuna-puna po na sa Ebanghelyong ito, ang Diyos, bagamat kasama ng mga alagad, ay hindi pinangunahan ang bagyong sumindak sa mga alagad.  Sa una pa nga’y tulog na tulog Siya sa gitna ng lahat ng ito!  Maaari naman po sanang pinagbawalan na Niya ang malakas na hangin at malalaking alon bago Siya natulog, hindi ba?  “O, hangin at alon, matutulog ako ha.  Huwag kayong magulo,” puwedeng-puwede sana Niyang sinabi.  Ngunit hindi po Niya pinangunahan ang sitwasyon gaano man po ito kasindak-sindak.  Hindi po Niya sila iniligtas sa karanasan ng pagkabahala, pagkatakot, at pagmamakaawa na karaniwang dinaranas ng sinumang nakaharap sa matinding kagipitan.  Subalit gaano man kasindak-sindak ang sasapitin ng Kanyang mga alagad, hindi Niya sila iniwan: naroroon Siya – ang Emmanuel, ang Diyos na sumasaatin.  Kasa-kasama ng Kanyang mga alagad, ang dadanasin nila ay dadanasin din Niya.

Ngunit ang gising sa Kanya ng mga alagad: “Guro, wala po ba Kayong pakialam?  Mamamatay na tayo!”  Talaga po bang wala pakialam si Jesus o talagang salat pa sa pananampalataya sa Kanya ang mga alagad?  Tanging Diyos lamang ang may kapangyarihan sa tubig at lahat; ngunit naniniwala na po ba talaga ang mga alagad na si Jesus ang Diyos?  Mas malalim pa, nananalig po ba silang may pakialam ang Diyos sa nangyayari sa kanila?

Ilang beses na rin po kaya nating naitanong ito kay Jesus: “Panginoon, wala po ba Kayong pakialam sa nangyayari sa akin?  Balewala po ba sa Inyo, Panginoon, ang pinagdaraanan ko?  Wala na po ba akong halaga para sa Inyo?  Mamamatay na ako sa hirap, ngunit wala pa rin Kayong kibo.”

Madalas, nahihirapan po tayong makitang si Jesus ay kasa-kasama natin kahit sa madidilim at masasakit nating karanasan sa buhay.  Kapag tayo ay dumaraan sa mahihigpit na pagsubok, ang tingin po natin ay napakalayo ng Panginoon at parang pinababayaan na Niya tayo o kaya’y sinusubukan kung hanggang saan tayo tatagal.  Hindi po natin makita agad na karamay natin ni Jesus sa ating paghihirap at, gaya ng sinasabi ng isang kanta, iisa ang bakas ng mga paa sa buhanginan ngunit hindi atin ang mga bakas na yaon kundi kay Jesus sapagkat, sa mga sandaling hindi na natin kayang magpatuloy, karga-karga tayo Niya tayo sa Kanyang mga bisig.

Minsan din naman po, nakikita nga natin ang Panginoon samantalang tayo ay hirap na hirap na ngunit ang tingin natin ay natutulog lang Siya.  Natataranta tayo, at sa ating pagkataranta kung kani-kanino po tayo kumakapit at kung anu-ano ang ating pinaniniwalaan.  Kung natutulog man Jesus, bakit po hindi natin Siya gisingin?  Ano po ang pumipigil sa atin?  Madalas, nag-aalinlangan po tayo hindi lamang sa Kanyang kapangyarihan kundi magin sa malasakit sa atin ng Diyos.  Hindi miminsan, minamaliit natin ang ating sarili at at pinagdududahan ang pagpapahalaga ng Diyos sa atin.

Ngunit, gaya nang minsang nangyayari, paano kung si Jesus mismo ang bagyo sa buhay natin?  Hindi lahat ng unos na dumarating sa buhay natin ay nakasasama sa atin.  May mga bagyo ring sinasadya ng Diyos upang pitikin tayo, tapikin tayo, yugyugin tayo, at, opo, maging sindakin tayo kung ito ang gigising sa ating pagkalimot sa Kanya, sa kapwa, at sa sarili.  Minsan po, sadyang ginugulo ng Panginoon ang buhay natin upang, kasama Niya, ayusin natin itong muli.  Minsan kailangang may wasakin ang Diyos sa buhay natin upang, sa pamamagitan Niya, mabuo ang dapat naroroon.  At minsan din po, tulad ng kay Simon Pedro sa Mt 14:30, hinahayaan ni Jesus na lumubog tayo sa tubig at magkakakawag hindi lamang upang matuto tayong lumangoy nang sarili sa dagat ng buhay kundi, higit sa lahat, matuto tayong abutin ang kamay Niyang nakaunat agad para tayo sagipin sa pagkalunod.

Minsan din po kasi, sa gitna ng unos, tayo ang natutulog hindi si Jesus.  Himbing na himbing tayo sa isang sulok samantalang hirap na hirap na ang iba.  Ang masakit pa roon, iisang bangka lang naman po ang ating kinalulunanan.  Kaya po, ang tingin tuloy nila, tinutulugan lang sila ng Diyos gayong tayo pala!  Kapag ganyan, sa halip na pahupain, dapat pa nga pong palakasin ni Jesus ang bagyong bumabayo sa buhay natin hanggang tayo ay magising, matauhan, at magmalasakit sa kapwa.  Sa mga sandaling gayon, panalangin natin ang dasal ni Sir Francis Drake:
Disturb us, Lord, when
We are too pleased with ourselves,
When our dreams have come true
Because we dreamed too little,
When we arrived safely
Because we sailed too close to the shore.

Disturb us, Lord, when
With the abundance of things we possess
We have lost our thirst
For the waters of life;
Having fallen in love with life,
We have ceased to dream of eternity
And in our efforts to build a new earth,
We have allowed our vision
Of the new Heaven to dim.

Disturb us, Lord, to dare more boldly,
To venture on wilder seas
Where storms will show Your mastery;
Where losing sight of land,
We shall find the stars.

We ask you to push back
The horizons of our hopes;
And to push back the future
In strength, courage, hope, and love.

This we ask in the name of our Captain,
Who is Jesus Christ.

Sa atin pong paglalayag sa buhay, tiyakin lang po nating sa bangka ni Jesus tayo nakasakay. At huwag din po sana nating kalilimutan ang iba pang mga nakasakay sa bangkang iyon. Anumang uri ng unos ang dumating sa ating buhay, magdamayan po tayo at magmalasakitan.  Gaano mang katindi ang bagyong bumabayo sa buhay natin, manalig po tayo sa Panginoong Jesukristo.  Nasa bangka ang Diyos, kasama at karamay natin.








13 June 2015

ANG KAHARIAN NG DIYOS

Ikalabing-isang Linggo sa Karaniwang Panahon
Mk 4:26-34 (Ez 17:22-24 / Slm 91 / 2 Cor 5:6-10)

Isang araw, isang binata ang nanaginip.  Nasa langit siya.  At nakita niya po na sa langit pala ay may mga tindahan.  Pumasok siya sa isa at binati po siya ng matamis na ngiti ng isang anghel.

“Ano pong tinda ninyo rito,” tanong ng binata sa anghel.

“Ah, marami!  Kung anu-ano,” sagot ng anghel.  “May hinahanap ka ba?”

Nagliwanag po ang mukha ng binata.  Tuwang-tuwa, sinimulan n’ya ang kanyang litany: “Pabili nga po ng kalayaan para sa aking inang bayan.  Pabili po ng titigil sa lahat ng mga digmaan.  Pabili na rin po ng kapayapaan para sa puso ng bawat-tao, katarungan para sa mga inaapi, pagkain para sa mga nagugutom, tahanan para sa mga walang masilungan, pagkakasundo para sa mga may alitan, pagmamalasakit sa mga balo at mga ulila, paggalang sa mga nakatatanda, pagkalinga sa mga bata…”

Ngunit bigla po siyang pinutol ng anghel: “Ah, excuse me,” sabi ng anghel, “Kuya, hindi kami nagtitinda rito ng mga bunga.  Mga binhi lang ang aming itinitinda.”

Ang kaloob po sa atin ng langit ay mga binhi.  Kung ano po ang mangyayari sa mga binhing tinanggap natin mula sa kagandahang-loob ng Diyos – mabubuhay ba ito o mamamatay, matutuyo ba ito o mamumunga nang masagana – ay depende sa kung anong gagawin natin sa kanila.

Ang ibinibigay po sa atin ng Diyos ay laging mabubuting binhi.  Walang anumang masama ang nagmumula sa Diyos.  Subalit hindi po ito nangangahulugang basta itanim na lang natin ang mabubuting binhing kaloob sa atin ng Diyos at, walang kahirap-hirap, basta na lang sila lalago at mamumunga.  Hindi po.  Kailangan nating ihanda ang pagtataniman sa kanila, bungkalin ang lupa at lagyan ng pataba, diligan sila araw-araw, alisan ng mga peste, at siguraduhing nasisilayan ng tamang sikat ng araw.

Gayunpaman, kahit gawin natin ang lahat ng mga dapat nating gawin, batid po natin, ang mabubuting binhing kaloob sa atin ng Diyos ay hindi pa rin mabubuhay, hindi pa rin uusbong, hindi pa rin lalago, at hindi pa rin mamumunga malibang ipahintulot ng Diyos.  Ang pag-usbong, paglago, at pamumunga nila ay nakasalalay pa rin sa kagandahang-loob ng Diyos.  Ika pa nga po natin, “Nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa.”  Ang mga binhing itinatanim ay may siklong alinsunod sa sarili nilang kubling ritmo, at kung paano po ito nagaganap ay lingid sa manghahasik at tanging Diyos lamang ang saksi at may gawa.  Bagamat tila walang nangyayari, ang himala ng buhay, sa katahimikan ng grasya, ay nagaganap.  At hindi po maaaring madaliin ang pag-ani sapagkat hindi natin maaaring madaliin ang pagkilos ng grasya.

Gayon din po ang kaharian ng Diyos.  Pinagsisikapan po nating ito ay mag-ugat sa ating personal na buhay at sa lipunang ating kinagagalawan.  Nagtataya po tayo – at nagbubuwis pa ng buhay ang marami sa atin – para sa ikalalago ng kaharian ng Diyos sa piling natin.  Pinagsisikapan po nating gawin ang lahat ng abot ng ating makakaya para ito ay mamunga nang masagana at mabiyayaan ang lahat.  Pero kapag hindi po tayo kasiyahan ng awa ng Diyos, walang mangyayari.  Kung kasiyahan naman tayo ng awa ng Diyos, kahit pa sinliit ng butil ng mustasa ang ambag natin sa ikalalago at ikapamumunga ng kaharian ng Diyos, maaari po itong maging pinakamalaki sa lahat ng puno, pinakamayabong anupa’t mapamumugaran ng mga ibon ang mga sanga nito.

Kung paanong hindi natin maaaring madaliin ang anihan, gayon din naman po, ang kaganapan ng kaharian ng Diyos ay sasapit lamang sa panahong itinakda ng Diyos.  Tandaan po natin, sa Diyos ang kahariang ito.  Hindi atin!

Noong ika-24 ng Marso, 1980, samantalang nasa bahagi ng Panalanging Eukaristiko ng Banal na Misa, sa kapilya ng  sa ospital na pinili niyang maging tahanan, isang sniper ang bumaril kay Oscar Romero, Obispo ng San Salvador, El Salvador.  Ang pagtataya po niya para sa kaharian ng Diyos sa piling ng kanyang kawan ay humantong sa pagbubuwis ng buhay dahil sa kanyang pakikibaka laban sa tiwali at mapanupil na pamahalaan ng kanyang bansa.  Kamakailan si Bishop Oscar Romero ay itinanghal na beato at martir ng Santa Iglesiya.  Isinulat po niya ang napakagandang tulang ito:

It helps now and then to step back and take a long view.
The Kingdom is not only beyond our efforts, it is beyond our vision.
We accomplish in our lifetime only a fraction
of the magnificent enterprise that is God's work.
Nothing we do is complete, which is another way of
saying that the kingdom always lies beyond us.
No statement says all that could be said.
No prayer fully expresses our faith.
No confession brings perfection, no pastoral visit brings wholeness.
No program accomplishes the Church's mission.
No set of goals and objectives include everything.

This is what we are about.
We plant the seeds that one day will grow.
We water the seeds already planted
knowing that they hold future promise.
We lay foundations that will need further development.
We provide yeast that produces effects far beyond our capabilities.

We cannot do everything,
and there is a sense of liberation in realizing this.
This enables us to do something, and to do it very well.
It may be incomplete, but it is a beginning,
a step along the way, an opportunity for the Lord's
grace to enter and do the rest.
We may never see the end results,
but that is the difference between the master builder and the worker.

We are workers, not master builders,
ministers, not messiahs.
We are prophets of a future not our own.

Ano po ba ang mga binhing ipinagkaloob sa bawat-isa sa atin ng Maykapal?  Ito po ang ating mga ambag sa ganap na ikatatatag at ikalalago ng kaharian ng Diyos sa ating piling.  Baka naman po binabalewala natin ang mga kaloob na ito.  O baka naman po minamaliit natin sila at agad sinasabing, “Eh, kay liit-liit lang naman nitong tinanggap ko.  Anong magagawa nito?  Halos walang halaga.  Mas mabuti pa yung iba.”  Naku, huwag po natin kalilimutan ang mga talinhaga sa Ebanghelyo ngayong araw na ito.  Baka ni hindi man lang natin itinatanim ang mga binhing kaloob sa atin ng Diyos o baka naman po ititanim nga natin pero pagkatapos ay pinabayaan na lang.  Puwede rin pong baka kung sino tayo kung umasta – nagmamagaling, nagyayabang, labi-labis ang pagbibigay-importansya sa sarili – sa maling pag-aakalang mapalalago at mapamumunga natin, sa pamamagitan lamang ng sariling galing at talino – ang mga binhing ipinagkatiwala sa atin ng Diyos.

Pagkatapos po nating gawin nang tapat at mahusay ang nararapat nating gawin, huwag tayong mawalan ng lakas-ng-loob sakaling hindi natin agad makita ang bunga ng ating pinagpaguran.  Manatili lang po tayo sa Panginoon at magtiwala sa Kanyang mahiwagang panukala.  Tandaan, hindi po tayo ang mesiyas.  Siya.  Mga lingkod at kamanggagawa Niya tayo.  Hindi po atin ang kaharian.  Kanya.  Tayo ay mga katiwala Niya.









30 May 2015

BANAL NA ISANTATLO: IISA, HINDI NAG-IISA, PARA SA IBA

Dakilang Kapistahan ng Banal na Isantatlo
Mt 28:16-20 (Dt 4:32-34, 39-40 / Slm 32 / Rom 8:14-17)

Ipinagdiriwang po natin ngayong araw na ito ang pinakamalalim at pinakadakilang hiwaga ng ating pananampalatayang Kristiyano: ang misteryo ng Santissima Trinidad o Banal na Isantatlo.  Ito po ang misteryo ng Diyos mismo.  Ito ang kung ano at sino Siya.  Ipinagdiriwang po natin ang misteryo ng Diyos.  Ngayon po ay pista ng Diyos mismo.  At sinasabi natin sa Kanya, “Maraming salamat po sapagkat Ikaw ay Ikaw, O Diyos!”

Unang-una po sa lahat, ito ang sinasabi ng misteryong ito: Iisa lang ang Diyos.  Hindi po Siya dalawa, tatlo, o isang libo.  Iisa lang ang Diyos.  Ang Diyos ng Lumang Tipan ay Siya rin pong Diyos ng Bagong Tipan.  Siya po ang Diyos noong wala pa ang lahat, Siya po ang Diyos ngayon, at Siya pa rin po ang Diyos magpasawalang-hanggan.  Siya ang Diyos na walang simula at walang wakas.  Hindi Siya kumukupas, hindi nadadagdan, at hindi rin po nababawasan.  Noon, ngayon, at magpakailanman, Siya po ay Siya: Diyos na iisa, walang katulad at walang-kapantay.

Ikalawa, iisa nga ang Diyos, pero hindi po Siya nag-iisa.  Sa iisang Diyos ay may Tatlong Persona: ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo.  Gayunpaman, ang iisang pagka-Diyos ay hindi po pinaghahatian ng Tatlong Personang ito.  Sa halip, ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo, ay Diyos sa Kani-kaniyang sarili.  May sariling pag-iral, kaya nga po “persona” ang bawat-isa.

May kani-kaniya rin po Silang gawain.  Gayon man, sa mapanlikhang gawain ng Ama, naroroon ang Anak bilang Salitang makapangyarihan at ang Espiritu bilang Hiningang nagbibigay-buhay.  Sa mapantubos na gawain naman ng Anak, naroroon din ang Amang nagsugo at magmuling-bumuhay sa Kanya at ang Espiritu Santo na kaloob ng Anak sa atin mula sa Ama.  At sa mapagbigay-buhay na gawain ng Espiritu Santo, pinababanal tayo ng Ama sa pamamagitan ng Anak.

Sa madaling sabi, sa Kanyang sarili, ang Diyos ay isang pamayanang pinaghaharian ng pagmamahalan, paggagalan, at pagtutulungan.  Sa kabila ng Kanilang pagkakaiba-iba sa pag-iral, katuturan, at gampanin, hindi po pinag-aawayan ng Tatlong Persona ang pagka-iisang Diyos.  Wala po Silang inggitan, siraan, laglagan, at paligsahan.  Lagi silang nagkakaisa; hindi po Nila pinagkakaisahan ang Sinuman sa Kanila.  Sa Kanilang pagkakaiba, naroroon ang pagkakaisa.

Sampu ang buong sanilikha, tayo po ang nakikinabang sa kahiwagaang ito ng Banal na Isantatlo.  Sa mahiwagang pag-iral ng bawat Persona at sa Kanilang ugnayan na walang kasintulad sa kabutihan at kagandahan, tinatanggap po natin ang abut-abot na biyaya at pakikibahagi sa buhay ng Diyos na ganap at walang-hanggan.  Kitang-kita po natin na ang Diyos, bagamat Siya ay mistulang pamayanan sa Kanyang Sarili, ay hindi isang pamayanan para sa Kanyang Sarili.  Ang Diyos ay pamayanan para sa iba.  Siya po ay pamayanan para sa atin.  Hindi Siya nakakulong sa Kanyang sarili.  Hindi po Siya nagsasarili.  Hindi Siya makasarili.

Ikatlo, iniaatas po sa atin ng misteryo ng Diyos na tularan natin Siya sa Kanyang ang pagiging.  Kung paanong magkakaiba ang Tatlong Persona sa Iisang Diyos, gayundin naman po tayo.  Magkakaiba man tayo sa anyo, talino, kakayahan, pag-iral, mga gawain at marami pang iba, iisa po tayong katawan at si Jesus ang ating Ulo.  Bilang Iglesya, lagi pong hamon sa atin ang isalamin at bigyang-liwanag ang misteryo ng Diyos sa mundo.  Ika nga ng bantog na teologong si P. Bruno Forte, “The Church is the icon of the Trinity.”

Ipagdiwang po ang ating mga pagkakaiba-iba.  Sa halip na maging sanhi ng malalalim na hidwaan, hindi pagkakasundo, at pagkakawatak-watak, ang ating mga pagkakaiba-iba ay gawin po nating daan tungo sa higit nating pagkakaisa.  Paano po?  Magmalasakitan tayo.  Magbigayan tayo.  Magmahalan tayo.  Huwag po nating pagtulungan ang sinuman; sa halip, magtulungan po tayo.  At bantayan po natin lagi ang ating sinasabing pagkakaisa na hindi mauwi sa tayo-tayo lang.  Kung paanong ang pagiging pamayanan ng Diyos ay hindi para sa Kanyang Sarili, gayundin sana tayo bilang parokya o Bayan ng Diyos.  Mabuhay tayo hindi para sa ating sarili.  Mamuhay po para sa iba.  At ang “iba” ay hindi lamang ang ibang mga kapanalig natin o ang ibang mga kaibigan natin.  Ang tinutukoy na “iba” ay yaon mga hindi po natin kapanalig at maging ang mga umuusig sa atin.

Ang araw na ito ay Dakilang Kapistahan ng Diyos mismo.  Ang kapistahang ito ay dakilang hamon sa ating lahat.  Ang misteryo ng Diyos ay hindi natin malulutas, ngunit ang pagtulad po natin sa Kanya ang lulutas sa marami nating hidwaan.  Pagsikapan po sana nating higit na matulad sa ating ipinagdiriwang ngayon.


23 May 2015

HININGA NI KRISTO

Dakilang Kapistahan ng Pentekostes
Jn 20:19-23 (Gwa 2:1-11 / Slm 103 / 1 Cor 12:3-7, 12-12)



Hininga – talaga naman pong napakahalaga, hindi po ba?  Mula sa pagsilang hanggang pagpanaw, kailangan po nating huminga.  Kapag hindi huminga, patay. At, puwede po tayong hingahan ng ibang tao, pero hindi po puwedeng ibang tao ang huminga para sa atin.

Napakahalaga talaga ng paghinga, kaya po siguro tigdadalawang-baga ang ibinigay sa atin ng Diyos.  At ni hindi na po natin kailangang utusan pang huminga ang ating mga baga. Hindi rin po natin kailangang tandaan pang huminga. Basta humihinga na lang po tayo, hindi ba? Kahit nga po tulog tayo, humihinga pa rin tayo. 

Maraming uri ng paghinga.  May malalim, may mababaw.  May tama, may mali.  May mabilis na paghinga at meron din naman pong mabagal.  Meron pa pong hinahabol ang hininga at meron ding naghihingalo na.

Ang paghinga po natin ay nagpapahiwatig ng ating nararamdaman.  Kapag natatakot, hindi makahinga. Kapag nagmamadali, hinahabol ang hininga. Kapag nalulungkot o nanghihinayang, nagpabubuntong-hininga. Nagiging hikab naman ang paghinga kapag inaantok na po. Ibinubuga naman ng taong napaso ang kanyang hininga. Pasinghot ang paghinga ng taong umiiyak. At kapag masaya naman, ang paghinga ay lumalabas bilang sipol.

Kapag may sakit ka, sasabihan ka ng duktor: “Magpahinga ka.”  At gamit ang stethoscope, pinakikinggan po ng duktor ang iyong paghinga para tiyakin kung kailangan mo nga ng pahinga.  Ang “pahinga” ay pagtigil para makahinga naman ang pagod mong katawan. Tandaan, ang pahinga ay hindi po optional. Ang taong hindi nagpapahinga, madaling malalagutan ng hininga. Pero ang tao naman pong pahinga nang pahinga, baka tamad.

Sa Ebanghelyo po ngayong Dakilang Kapistahan ng Pentekostes, hiningahan ni Jesus ang Kanyang mga alagad.  Ayon po kay San Juan, noon kinagabihan din mismo ng araw na si Jesus ay magmuling-nabuhay, nagpakita Siya sa Kanyang mga alagad na, dahil sa takot sa mga Judyo, ay nagtatago sa Silid sa Itaas.  “Sumainyo ang kapayapaan!” bati ni Jesus sa kanila.  Pagkatapos ay ipinakita po Niya sa kanila ang Kanyang sagutang tagiliran at mga kamay.  Marahil natulala ang mga alagad, kaya’t inulit po ni Jesus ang pagbati, “Sumainyo ang kapayapaan!”  “Kung paanong sinugo Ako ng Ama," patuloy Niya, "gayon din naman, sinusugo Ko kayo.”  Pagkatapos nito, hiningahan daw Niya sila na ang wika, “Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo.”

Hiningahan ni Jesus ang Kanyang mga alagad.  Ibinabalik po tayo ng imaheng ito sa mga unang pahina ng Banal na Bibliya. Sa Gen 2:7 nasusulat, “Nilalang ng Panginoong Diyos ang tao mula sa alabok ng lupa, at hiningahan Niya ang mga butas ng ilong nito ng hininga ng buhay; at ang tao ay naging kaluluwang may buhay.”  Nang si Jesus ay magmuling-nabuhay, hiningahan din po Niya ang Kanyang mga alagad. Mga bagong tao na sila! Bago na ang buhay nila! Sa magmuling-pagkabuhay ni Jesus, natupad ang dalangin ng ikasandaa’t tatlong Salmo: “Espiritu Mo’y suguin, Poon, tana’y ‘yong baguhin.”  At ang Espiritung ito ang Siya mismong Hininga ng Panginoong Jesukristong magmuling-nabuhay. Ang magmuling-pagkabuhay ni Jesus ay magmuling-paghinga ng Diyos sa mga pinagpanibagong tao kay Kristo.

Samakatuwid, ang hininga po ng mga alagad ni Jesus ay walang iba kundi ang hininga rin ni Jesus.  Ang bumubuhay – ang mismong buhay – sa mga tunay na alagad kay Kristo Jesus ay ang Espiritu Santo.  Kung hindi, hindi po iyan alagad ng Panginoon. Baka tagahanga lang, pero hindi alagad. Baka nagkukunwari lang na alagad, hindi wagas.

Bilang mga bagong nilikha, ang mga tunay na alagad ni Kristo Jesus ang bumubuo sa Kanyang katawang mistiko.  Si Jesus ang ulo at sila ang katawan, ika pa ni Apostol San Pablo.  Kaya nga’t paalala po sa atin ng Apostol sa ikalawang pagbasa ngayon: “Sapagkat si Kristo’y tulad ng isang katawan na may maraming bahagi; bagamat binubuo ng iba’t ibang bahagi, iisa pa ring katawan.  Tayong lahat, maging Judyo o Griyego, alipin man o malaya, ay bininyagan sa iisang Espiritu upang maging isang katawan.  Tayong lahat ay pinainom sa isang Espiritu.”

Kung gayon, ano po ba ang dapat nating gawin?  Sagot ni San Pablo: “Iba’t iba ang kaloob, ngunit iisa lamang ang Espiritung nagkakaloob ng mga ito.  Iba’t iba ang paraan ng paglilingkod, ngunit iisa lamang ang Panginoong pinaglilingkuran.  Iba’t iba ang mga gawain ngunit iisa lamang ang Diyos na sumasalahat ng taong gumagawa ng mga iyon.  Ang bawat-isa’y binigyan ng kaloob na naghahayag na sumasakanya ang Espiritu, para sa ikabubuti ng lahat.”  Kaya alamin, tanggapin, unawain, at linangin natin ang mga partikular na kaloob sa atin ng Espiritu Santo, at gamitin po natin ang mga iyon sa pagtupad sa misyong tinanggap natin mula sa Panginoon sa pamamagitan ng ating kani-kaniyang bokasyon sa buhay. At lagi po nating tatandaan na ang mga kaloob ng Espiritu Santo sa atin, ayon na rin kay San Pablo Apostol, ay “para sa ikabubuti ng lahat.”

Hindi po natin kailangang paalalahanan ang ating mga baga na huminga para tayo ay mabuhay: kusa silang humihinga hanggang sa, isang araw, tumigil na sila.  Pero lagi po nating kailangang paalalahanang hiningahan tayo ni Jesus ng sarili Niyang hininga at tinanggap natin ang Espiritu Santo.

Langhap po ba sa ating hininga ang Espiritu ni Kristo?

09 May 2015

THE LOVE THAT CHOSE US FIRST

6th Sunday of Easter
Jn 15:9-17 (Acts 10:25-26, 34-35, 44-48 / Ps 98 / 1 Jn 4:7-10)



Many are looking for jobs nowadays. Screenings for different forms of employment are left and right. Before an applicant shows up for his job interview, he diligently prepares himself. Aside from practicing his answers beforehand, he never forgets to ask some heavenly aid.

The applicant willingly submits himself to many tests in the hope that he would be chosen for the job. The possibility of failure and rejection is very real, but the tough hope that he might be chosen gives him the courage to endure all the tension that goes with job hunting. To be chosen means to be picked out, to be favored, to be selected as the best among the rest. This is the reason why despite the difficulty, the risk is worth taking.

When the applicant passes the exams and the interviews, tables change. Whereas before the company had the choice, now he has the choice to accept or reject the company’s offer. The choice suddenly belongs to the applicant. And true choice presupposes the freedom and power to commit one’s self.

When St. John speaks about the love of God in the second reading and the gospel today, he clarifies what he means – “This is love: not that we love God but that God has loved us first.” The gospel stresses the same message: “You did not choose Me. I chose you.” We do not need to fall in line and submit an application form and resume for God to choose us. He already made the eternal decision: He loved us. He made His choice: He chose us.

“As the Father has loved Me, so I love you,” Jesus said. Clearly, the measure of Jesus’ love for us is the measure of the Father’s love for Him. Jesus loves us so much because the Father not only loves Him so much but also because the Father has loved Him first.

The love of God comes first. And precisely because God loves us that we have the power and freedom to also choose God. He has already made known His choice of us: “You did not choose Me. I chose you.” Having said this, Jesus admonishes us: “Remain in My love.” This expresses the hope that we would value God’s choice of us. Can we remain in the love that chooses us?

The love of God comes first. He already loves us that is why He can command us to love. Pope Benedict XVI said, “Love can be commanded because it has first been given.” To love our fellow human being as God loves us is imitating Jesus who loves us as the Father loves Him.

The love of God is based on a choice: He loves because He chooses to love. Love is a decision. And this decision is a choice that remains even unto death. Indeed, is there a love greater than laying down one’s life for one’s friends? None. And Jesus Himself is the supreme example of this love: His love brought Him to the cross and the love of the Father raised Him from the dead. Jesus spent Himself, gave Himself until He had nothing more to give. He emptied Himself.

To love is to choose. In everything He did, Jesus always chose to love. He chose to love at all times. This choice drained Him, squeezed out all the life in Him, killed Him.

My favorite place, O Lord, is inside Thy hug which I never need to beg for but only to hug Thee back.  Amen.








02 May 2015

SHOW YOUR FRUITS

5th Sunday of Easter
Jn 15:1-8 (Acts 9:26-31 / Ps 22 / 1 Jn 3:18-24)


Do you remember when Jesus approached a fig tree, searching for fruits, but found none? Mk 11:12-14 tells us that, Jesus is so disappointed with the tree that He curses it and it withers.

How about Lk 13:6-9?  Jesus tells the story of a landowner who, also searching for fruits from his fig tree but finding none, orders his servant to cut down the tree.  But the servant pleads with him to give the tree one more year while he digs around it and fertilizes it.  “If it bears fruit next year, fine!” the servant says.  “If not, then cut it down.”

Very clearly, bearing fruit is never optional to Jesus.  He expects His disciples to be fruitful.  Ang gusto po ni Jesus ay bunga hindi bongga.  Hindi po ang mabo-bongga nating gawa ang nagbibigay-luwalhati sa Ama, sabi ni Jesus, kundi ang mabunga nating pagsisikap.  “By this is My Father glorified, that you bear much fruit…,” Jesus reminds us in the Gospel today.  Tayo po ba ay mga alagad na mabunga o mga mabonggang alagad lang?  At kung tayo nga po ay mabungang alagad, ano naman po ang ating ibinubunga?  Ang ibinubunga po ba ng ating pagiging alagad ni Jesus ay talagang kalugud-lugod sa Diyos at nakapagpapala sa ating kapwa?  Baka naman po panay burloloy lang tayo, puro kwitis, tadtad ng kolorete hindi lang ang mukha kundi pati ang pananampalataya.  Baka po wala tayong bungang maipakita sa Panginoon.  Naku, baka tayo masumpa!  Baka tayo maputol!  Baka tayo ipanggatong!

Discipleship is a serious business indeed!  Discipleship is bearing fruits.  I am a disciple of Jesus not only for my own sake, for my own good, and for my own salvation.  Neither are you.  Following Jesus challenges us to produce fruits which He checks in us, picks from us, and uses through us.  And what are the fruits that Jesus searches in us, expects from us, and even demands from us?  Many.  But the First Reading today gives us one among the important.

The section we read from the Acts of the Apostles today tells us how Saul, who after his conversion became Paul, was introduced to the disciples in Jerusalem and eventually accepted by the apostles as one of them.  But we often overlook someone who without his help Paul might have not been welcomed, much less trusted, by the early Christian community.  The Reading says, “Barnabas took charge of him and brought him to the apostles, and reported to them how he had seen the Lord, and that He had spoken to him, and how in Damascus he had spoken out boldly in the name of Jesus.”  In a word, Barnabas was Paul’s guarantor.  It was because Barnabas testified to Paul’s conversion and faith in Jesus that the apostles and the Christian community in Jerusalem received Paul who was otherwise their most dreaded persecutor.  And even when Paul himself was being persecuted – for the Hellenist tried to kill him, says the First Reading – the believers themselves found a way to keep him safe by taking him to Caesarea then sending him to Tarsus.  We may wonder, “What if there was no Barnabas for Paul?”  Without Barnabas, Paul would still be a believer but would he be “Paul the Apostle”?  Barnabas played a key role for the Christian community in Jerusalem to overcome their suspicion on Paul’s authenticity.

How edifying if we can always be a Barnabas to one another.  Let us lend a helping hand to those who struggle to rise from their sinful past.  Let us build up one another instead of tearing each other down.  Let us be bridges of communion rather than walls of division.  If we do so, then, our love, as the Apostle John exhorts us in the Second Reading, is “not in word or speech but in deed and truth.”

Many people think that when they receive Holy Communion they receive only Jesus.  But come to think of it, we are members of Christ’s Body, are we not?  Saying “amen” to the Body of Christ is accepting Christ Himself and all those who belong to His Body.  Receiving Jesus in Holy Communion is welcoming Jesus Himself and all those who are in communion with Him.  The Eucharistic Lord is our “common union”.  Whoever receives Jesus in the Holy Eucharist is intimately united to Jesus and to each and every one who receive Him.  Sa Banal na Komunyon, tinatanggap po natin hindi lamang si Jesus kundi ang lahat ng kabilang sa Kanya.  Hindi po puwedeng si Jesus lang ang tatanggapin natin.  Sa ayaw man nati’t sa gusto, dapat nating tanggapin ang lahat.  Kaya, paano po magiging wagas ang ating pagtanggap sa Panginoon sa Banal na Komunyon, kung merong taong ayaw nating tanggapin, kausapin, pakinggan, o ni makita man lamang?

The Holy Mass does not only bring us together; It binds us to one another, infused with the very life of Jesus Himself who is the Head whose Body we are.  In his final Apostolic Letter, “Mane Nobiscum Domine”, St. John Paul II underlines the truth that the Holy Eucharist presupposes our already existing unity even as it nourishes it.  Kaya nga po bago tayo mangumunyon, nagbibigayan tayo ng kapayapaan sa isa’t isa.  Tutoo naman kaya ang kapayapaang iyan?  Sana naman po, hindi plastic.

Let us remain in Jesus as branches to the vine, but let us always remember that the vine keeps the branches together as one organic being.  A branch that separates itself from the other branches separates itself from the vine as well.  Kapag ayaw po nating makisama, makiisa, maki-ugnay, at makipamuhay sa ibang mga sangang naka-ugnay kay Kristo, hindi lamang tayo nahihiwalay sa ating kapwa-tao, napuputol din po ang ating kaugnayan kay Jesus sapagkat hindi tayo maaaring manatiling kaugnay Niya nang hindi tayo mananatiling kaugnay ng iba.

Paul was Barnabas’ fruit for Jesus.  And what a priceless fruit Paul is for the Church!  We have come to see Jesus more clearly, love Him more dearly, and follow Him more nearly because of Paul’s teachings and personal witnessing.

Incidentally, when Barnabas was sent to preach the Gospel and shepherd the Church in Antioch, he took Paul with him.  And it was in Antioch where the disciples were first called Christians (Acts 11:26).

As the Easter Season is in its final two weeks, it will do us well to examine our selves for the fruits of our faith in the Risen Lord.  How are we as His disciples?  Do we remain in Jesus?  How are we as His Church?  Have we become more welcoming and do we build up people?  How are we as the branches of Him who is the true Vine?  Do we need some pruning so that we may bear more fruit?  Even long after the Easter Season ends, we should be restless until the faith we so heartrendingly profess bears the fruits it should produce.








25 April 2015

WHERE ARE YOUR NAIL MARKS?

4th Sunday of Easter
Jn 10:11-18 (Acts 4:8-12 / Ps 118 / 1 Jn 3:1-2)


Whether symbolic or literal, there are many shepherds around.  But not all shepherds are good.  Jesus is THE Good Shepherd.

Some shepherds work for pay.  When the pay is little, the devotion to the sheep is very slight.  They abandon the sheep when they think they are not paid well.  On the wage, not the sheep, their eyes are set on.  The sheep is not theirs.  They have not love for their sheep.  Wala po silang malasakit sa kawan.

The good shepherd does not work for pay.  The good shepherd works for the sheep even there is no pay.  No, the good shepherd does not work for his sheep.  He sacrifices for it.  He serves it.  He loves it.  He lays down his life for it.

Some shepherds may not know the sheep because the sheep is not theirs.  Why should a hired hand waste time naming the sheep that is not his anyway?  For it takes more than just pasturing the sheep for the shepherd to know the sheep.  To know the sheep, the shepherd must smell like the sheep.  He lives with the fold, lives in the fold

The good shepherd knows his sheep by name, by color, by odor, by temperament.  The good shepherd loves his sheep the way each of them needs loving.  The good shepherd, if needed, becomes like of the sheep.

Sometimes, some shepherds do compete with other shepherds, and their flocks are, without fail, the casualties.  Shepherding is not a competition.  Shepherding is service.  Shepherding is not about position but about ministry.  It is about charism not power.

The good shepherd serves and not competes.  The good shepherd exercises a ministry and not only occupies a position.  The power of the good shepherd is in putting his charism at the service of the sheep.

Most shepherds are not concerned about sheep that do not belong to their fold.  This is quite understandable.  For why should a shepherd be anxious about sheep that do not belong to his pasture?  He already has troubles in his own fold.

The good shepherd has a big heart, so big that it cannot only carry his own troubles but also share in the burdens of others – shepherds and sheep alike.

Because they work for pay, some shepherds will never lay down their lives for the sheep.  It is totally insane to die for an animal.  Shepherds are expected to protect their sheep but it is utter foolishness for them to die for their fold.

But the good shepherd not only defends His sheep, He gives His life for His sheep.  He spends not just his time but his life for them.  He nourishes his sheep in the rich pasture of his very life.

Jesus is our Good Shepherd.  There is no other: we are called to be like Him, for we are shepherds in one way or another, even as we are sheep of His fold at the same time.

One day, Satan appeared to a saintly man and said, “I am Jesus Christ!”  The saintly man, without blinking an eye, replied, “Show me your nail marks.”  Thereupon, Satan vanished from his sight.

Where are our nail marks?  We are shepherds to some people, are wou not?  Where are our nail marks?  Parents, you shepherd your children.  Where are your nail marks?  Teachers, you shepherd your students.  Do you have nail marks?  Public officials, you shepherd your constituents.  Show your nail marks.  As leaders in various ways and degrees, we are shepherds.  Where are our nail marks?

Only shepherds with nail marks are good shepherds.  Like Jesus who died for us, His sheep, good shepherds lay down their lives for their sheep on the altar of daily living.  A woundless shepherd may be playing safe while enjoying the privilege and prestige of being in authority.  But a wounded shepherd may be wounded precisely because his authority costs him and not his sheep.  Good shepherds strive to be another Jesus to those entrusted to their care.


Are we good shepherds?  If, indeed, we are, then show our nail marks.