09 May 2015


6th Sunday of Easter
Jn 15:9-17 (Acts 10:25-26, 34-35, 44-48 / Ps 98 / 1 Jn 4:7-10)

Many are looking for jobs nowadays. Screenings for different forms of employment are left and right. Before an applicant shows up for his job interview, he diligently prepares himself. Aside from practicing his answers beforehand, he never forgets to ask some heavenly aid.

The applicant willingly submits himself to many tests in the hope that he would be chosen for the job. The possibility of failure and rejection is very real, but the tough hope that he might be chosen gives him the courage to endure all the tension that goes with job hunting. To be chosen means to be picked out, to be favored, to be selected as the best among the rest. This is the reason why despite the difficulty, the risk is worth taking.

When the applicant passes the exams and the interviews, tables change. Whereas before the company had the choice, now he has the choice to accept or reject the company’s offer. The choice suddenly belongs to the applicant. And true choice presupposes the freedom and power to commit one’s self.

When St. John speaks about the love of God in the second reading and the gospel today, he clarifies what he means – “This is love: not that we love God but that God has loved us first.” The gospel stresses the same message: “You did not choose Me. I chose you.” We do not need to fall in line and submit an application form and resume for God to choose us. He already made the eternal decision: He loved us. He made His choice: He chose us.

“As the Father has loved Me, so I love you,” Jesus said. Clearly, the measure of Jesus’ love for us is the measure of the Father’s love for Him. Jesus loves us so much because the Father not only loves Him so much but also because the Father has loved Him first.

The love of God comes first. And precisely because God loves us that we have the power and freedom to also choose God. He has already made known His choice of us: “You did not choose Me. I chose you.” Having said this, Jesus admonishes us: “Remain in My love.” This expresses the hope that we would value God’s choice of us. Can we remain in the love that chooses us?

The love of God comes first. He already loves us that is why He can command us to love. Pope Benedict XVI said, “Love can be commanded because it has first been given.” To love our fellow human being as God loves us is imitating Jesus who loves us as the Father loves Him.

The love of God is based on a choice: He loves because He chooses to love. Love is a decision. And this decision is a choice that remains even unto death. Indeed, is there a love greater than laying down one’s life for one’s friends? None. And Jesus Himself is the supreme example of this love: His love brought Him to the cross and the love of the Father raised Him from the dead. Jesus spent Himself, gave Himself until He had nothing more to give. He emptied Himself.

To love is to choose. In everything He did, Jesus always chose to love. He chose to love at all times. This choice drained Him, squeezed out all the life in Him, killed Him.

My favorite place, O Lord, is inside Thy hug which I never need to beg for but only to hug Thee back.  Amen.

02 May 2015


5th Sunday of Easter
Jn 15:1-8 (Acts 9:26-31 / Ps 22 / 1 Jn 3:18-24)

Do you remember when Jesus approached a fig tree, searching for fruits, but found none? Mk 11:12-14 tells us that, Jesus is so disappointed with the tree that He curses it and it withers.

How about Lk 13:6-9?  Jesus tells the story of a landowner who, also searching for fruits from his fig tree but finding none, orders his servant to cut down the tree.  But the servant pleads with him to give the tree one more year while he digs around it and fertilizes it.  “If it bears fruit next year, fine!” the servant says.  “If not, then cut it down.”

Very clearly, bearing fruit is never optional to Jesus.  He expects His disciples to be fruitful.  Ang gusto po ni Jesus ay bunga hindi bongga.  Hindi po ang mabo-bongga nating gawa ang nagbibigay-luwalhati sa Ama, sabi ni Jesus, kundi ang mabunga nating pagsisikap.  “By this is My Father glorified, that you bear much fruit…,” Jesus reminds us in the Gospel today.  Tayo po ba ay mga alagad na mabunga o mga mabonggang alagad lang?  At kung tayo nga po ay mabungang alagad, ano naman po ang ating ibinubunga?  Ang ibinubunga po ba ng ating pagiging alagad ni Jesus ay talagang kalugud-lugod sa Diyos at nakapagpapala sa ating kapwa?  Baka naman po panay burloloy lang tayo, puro kwitis, tadtad ng kolorete hindi lang ang mukha kundi pati ang pananampalataya.  Baka po wala tayong bungang maipakita sa Panginoon.  Naku, baka tayo masumpa!  Baka tayo maputol!  Baka tayo ipanggatong!

Discipleship is a serious business indeed!  Discipleship is bearing fruits.  I am a disciple of Jesus not only for my own sake, for my own good, and for my own salvation.  Neither are you.  Following Jesus challenges us to produce fruits which He checks in us, picks from us, and uses through us.  And what are the fruits that Jesus searches in us, expects from us, and even demands from us?  Many.  But the First Reading today gives us one among the important.

The section we read from the Acts of the Apostles today tells us how Saul, who after his conversion became Paul, was introduced to the disciples in Jerusalem and eventually accepted by the apostles as one of them.  But we often overlook someone who without his help Paul might have not been welcomed, much less trusted, by the early Christian community.  The Reading says, “Barnabas took charge of him and brought him to the apostles, and reported to them how he had seen the Lord, and that He had spoken to him, and how in Damascus he had spoken out boldly in the name of Jesus.”  In a word, Barnabas was Paul’s guarantor.  It was because Barnabas testified to Paul’s conversion and faith in Jesus that the apostles and the Christian community in Jerusalem received Paul who was otherwise their most dreaded persecutor.  And even when Paul himself was being persecuted – for the Hellenist tried to kill him, says the First Reading – the believers themselves found a way to keep him safe by taking him to Caesarea then sending him to Tarsus.  We may wonder, “What if there was no Barnabas for Paul?”  Without Barnabas, Paul would still be a believer but would he be “Paul the Apostle”?  Barnabas played a key role for the Christian community in Jerusalem to overcome their suspicion on Paul’s authenticity.

How edifying if we can always be a Barnabas to one another.  Let us lend a helping hand to those who struggle to rise from their sinful past.  Let us build up one another instead of tearing each other down.  Let us be bridges of communion rather than walls of division.  If we do so, then, our love, as the Apostle John exhorts us in the Second Reading, is “not in word or speech but in deed and truth.”

Many people think that when they receive Holy Communion they receive only Jesus.  But come to think of it, we are members of Christ’s Body, are we not?  Saying “amen” to the Body of Christ is accepting Christ Himself and all those who belong to His Body.  Receiving Jesus in Holy Communion is welcoming Jesus Himself and all those who are in communion with Him.  The Eucharistic Lord is our “common union”.  Whoever receives Jesus in the Holy Eucharist is intimately united to Jesus and to each and every one who receive Him.  Sa Banal na Komunyon, tinatanggap po natin hindi lamang si Jesus kundi ang lahat ng kabilang sa Kanya.  Hindi po puwedeng si Jesus lang ang tatanggapin natin.  Sa ayaw man nati’t sa gusto, dapat nating tanggapin ang lahat.  Kaya, paano po magiging wagas ang ating pagtanggap sa Panginoon sa Banal na Komunyon, kung merong taong ayaw nating tanggapin, kausapin, pakinggan, o ni makita man lamang?

The Holy Mass does not only bring us together; It binds us to one another, infused with the very life of Jesus Himself who is the Head whose Body we are.  In his final Apostolic Letter, “Mane Nobiscum Domine”, St. John Paul II underlines the truth that the Holy Eucharist presupposes our already existing unity even as it nourishes it.  Kaya nga po bago tayo mangumunyon, nagbibigayan tayo ng kapayapaan sa isa’t isa.  Tutoo naman kaya ang kapayapaang iyan?  Sana naman po, hindi plastic.

Let us remain in Jesus as branches to the vine, but let us always remember that the vine keeps the branches together as one organic being.  A branch that separates itself from the other branches separates itself from the vine as well.  Kapag ayaw po nating makisama, makiisa, maki-ugnay, at makipamuhay sa ibang mga sangang naka-ugnay kay Kristo, hindi lamang tayo nahihiwalay sa ating kapwa-tao, napuputol din po ang ating kaugnayan kay Jesus sapagkat hindi tayo maaaring manatiling kaugnay Niya nang hindi tayo mananatiling kaugnay ng iba.

Paul was Barnabas’ fruit for Jesus.  And what a priceless fruit Paul is for the Church!  We have come to see Jesus more clearly, love Him more dearly, and follow Him more nearly because of Paul’s teachings and personal witnessing.

Incidentally, when Barnabas was sent to preach the Gospel and shepherd the Church in Antioch, he took Paul with him.  And it was in Antioch where the disciples were first called Christians (Acts 11:26).

As the Easter Season is in its final two weeks, it will do us well to examine our selves for the fruits of our faith in the Risen Lord.  How are we as His disciples?  Do we remain in Jesus?  How are we as His Church?  Have we become more welcoming and do we build up people?  How are we as the branches of Him who is the true Vine?  Do we need some pruning so that we may bear more fruit?  Even long after the Easter Season ends, we should be restless until the faith we so heartrendingly profess bears the fruits it should produce.

25 April 2015


4th Sunday of Easter
Jn 10:11-18 (Acts 4:8-12 / Ps 118 / 1 Jn 3:1-2)

Whether symbolic or literal, there are many shepherds around.  But not all shepherds are good.  Jesus is THE Good Shepherd.

Some shepherds work for pay.  When the pay is little, the devotion to the sheep is very slight.  They abandon the sheep when they think they are not paid well.  On the wage, not the sheep, their eyes are set on.  The sheep is not theirs.  They have not love for their sheep.  Wala po silang malasakit sa kawan.

The good shepherd does not work for pay.  The good shepherd works for the sheep even there is no pay.  No, the good shepherd does not work for his sheep.  He sacrifices for it.  He serves it.  He loves it.  He lays down his life for it.

Some shepherds may not know the sheep because the sheep is not theirs.  Why should a hired hand waste time naming the sheep that is not his anyway?  For it takes more than just pasturing the sheep for the shepherd to know the sheep.  To know the sheep, the shepherd must smell like the sheep.  He lives with the fold, lives in the fold

The good shepherd knows his sheep by name, by color, by odor, by temperament.  The good shepherd loves his sheep the way each of them needs loving.  The good shepherd, if needed, becomes like of the sheep.

Sometimes, some shepherds do compete with other shepherds, and their flocks are, without fail, the casualties.  Shepherding is not a competition.  Shepherding is service.  Shepherding is not about position but about ministry.  It is about charism not power.

The good shepherd serves and not competes.  The good shepherd exercises a ministry and not only occupies a position.  The power of the good shepherd is in putting his charism at the service of the sheep.

Most shepherds are not concerned about sheep that do not belong to their fold.  This is quite understandable.  For why should a shepherd be anxious about sheep that do not belong to his pasture?  He already has troubles in his own fold.

The good shepherd has a big heart, so big that it cannot only carry his own troubles but also share in the burdens of others – shepherds and sheep alike.

Because they work for pay, some shepherds will never lay down their lives for the sheep.  It is totally insane to die for an animal.  Shepherds are expected to protect their sheep but it is utter foolishness for them to die for their fold.

But the good shepherd not only defends His sheep, He gives His life for His sheep.  He spends not just his time but his life for them.  He nourishes his sheep in the rich pasture of his very life.

Jesus is our Good Shepherd.  There is no other: we are called to be like Him, for we are shepherds in one way or another, even as we are sheep of His fold at the same time.

One day, Satan appeared to a saintly man and said, “I am Jesus Christ!”  The saintly man, without blinking an eye, replied, “Show me your nail marks.”  Thereupon, Satan vanished from his sight.

Where are our nail marks?  We are shepherds to some people, are wou not?  Where are our nail marks?  Parents, you shepherd your children.  Where are your nail marks?  Teachers, you shepherd your students.  Do you have nail marks?  Public officials, you shepherd your constituents.  Show your nail marks.  As leaders in various ways and degrees, we are shepherds.  Where are our nail marks?

Only shepherds with nail marks are good shepherds.  Like Jesus who died for us, His sheep, good shepherds lay down their lives for their sheep on the altar of daily living.  A woundless shepherd may be playing safe while enjoying the privilege and prestige of being in authority.  But a wounded shepherd may be wounded precisely because his authority costs him and not his sheep.  Good shepherds strive to be another Jesus to those entrusted to their care.

Are we good shepherds?  If, indeed, we are, then show our nail marks.

18 April 2015


Ikatlong Linggo ng Magmuling-Pagkabuhay
Lk 24:35-48 (Gawa 3:13-15, 17-19 / Slm 4 / 1 Jn 2:1-5a)

Noong bata pa po ako at wala pa kaming telebisyon, tuwing gabi, kasama ng aming ina, nakikinig kaming magkakapatid sa “Guni-guni”.  Ang "Guni-guni" ay isang nakatatakot na programa sa radyo tungkol sa mga multo, mga halimaw, mga maligno, at mga lamang-lupa pero gabi-gabi pa rin po naming inaabangan ito.  Dikit-dikit kaming magkakapatid na naka-upo o kaya ay nakahiga, nakasiksik sa nanay, habang nakikinig sa iba’t ibang drama sa radyo na ika ay halaw daw po sa mga tunay na karanasan ng mga tagapakinig na sumusulat sa palatuntunan.  May mga dinadalaw ng patay.  May mga binibisita ng mga lamang-lupa. May mga nakikipagtungali sa halimaw o maligno.  At kung anu-ano pa pong kababalaghang talaga namang sisindak sa imahinasyon ng sinumang nakikinig, lalo na ng mga bata.  Nakakatakot po talaga!  Hindi ko alam kung tutoo ang mga kuwentong iyon pero, dahil batang-paslit pa ako, parang tutuong-tutuo po para sa akin ang mga kuwento. Pagkatapos po naming makinig ng “Guni-guni”, wala na ni isa sa amin ang gustong tumayo para patayin ang ilaw sa ibaba na naiwang nakasindi pa.

Ngayong naka-edad na kami, pinagtatawanan na lang po namin ang mga sarili namin kapag pinagkukuwentuhan naming magkakapatid ang araw-araw na pakikinig namin noon ng “Guni-guni”.  Pero paano kaya kung sa inyo mangyari ang ganito...

May kaibigan po kayong mahal na mahal kayo.  Pero sa sandaling kailangang-kailangan ka niya, trinaydor mo siya, tinatwa, iniwan, at pinabayaan.  Tapos namatay po siya.  Ni hindi mo po naipaliwanag sa kanya kung bakit mo nagawa ang gayon sa kanya.  Ni hindi ka po nakahingi ng tawad.  Kaya nang inilibing siya, kasama po niyang nalibing hindi lamang ang mga sugat na pumatay sa kanya kundi pati ang pagtatraydor mo sa kanya, pagtatatwa mo sa kanya, pang-iiwan mo sa kanya, at pagpapabaya mo sa kanya.  Ngunit isang gabing madilim, habang konsensyang-konsensya ka sa mga kasalanan mo sa kanya, naka-lock ang pinto ng kuwarto mo at saradong-sarado ang mga bintana, bigla na lang pong lumitaw sa harap mo ang kaibigan mong ito.  Ano po ang gagawin mo?  Hindi ka kaya kumaripas nang takbo?

Pero nakangiting binati ka niya, “Peace tayo!”

Buung-buo po at walang kahit isang bahid ng pagka-agnas ng kanyang katawan ng kaibigan mong lumitaw sa harap mo.  Ni hindi po siya nangangalingasaw ng amoy-patay. Sa halip, maningning po ang kanyang katawan, mahalimuyak ang kanyang presensya, at ang tinig niya ay kahali-halina.  Hindi ka kaya magsisisigaw?

Pero sinabi niya sa iyo, “Tingnan mo ang aking mga kamay at mga paa; ako nga at wala nang iba pa.  Hawakan mo ako at tingnan may laman at buto ako.  Hindi ako multo.”

Kakaibang-kakaiba, taliwas na taliwas, at kabaliktarang-kabaliktaran po sa inaasahan mo ang nakikita at naririnig mo.  Kundi isang kalokohan ay kathang-isip lamang na hindi po pantunay na buhay ang nararanasan mo. Hindi maipaliwanag at magkahalong takot at tuwa ang nadarama mo.  Gusto mo po sanang magsalita pero walang boses na lumalabas sa iyo.  Hindi ka kaya himatayin?

Pero parang nagbibiro pa siya.  “May makakain ba diyan?  Kain tayo!” sabi niya sa iyo.

Hindi mo guni-guni ‘yan.  Si Jesus iyan.  Dinadalaw ka.  Binabati ka po Niya ng kapayapaan.  Inaanyayahan ka pong manalig at magsimulang muli.  At ginugulat ka po Niya para magising nang kumilos, magmahal, at gumawa rin ng mga himala sa pamamagitan ng pagmamahal na kumikilos.  Ang lahat po ng ito ay tutoo at hindi guni-guni lang.  Sa halip na gantihan tayo ni Jesus, pinatawad Niya po tayo.  Sa halip na parusahan tayo ni Jesus, minahal pa rin po Niya tayo.  Sa halip na multuhin tayo ni Jesus, binigyan pa rin po Niya tayo ng lakas-ng-loob.

Hindi po namatay si Jesus para ibulid tayo sa walang-katapusang pagsisisi, pagsisisihan, at paninisi.  Hindi po Siya nabuhay na magmuli para ikadena tayo sa walang-hanggang panghihinayang, sindak, at kawalang-kinabukasan.  Namatay po si Jesus para tayo ay mabuhay at mabuhay nang ganap.  Nabuhay Siyang magmuli upang tayo po ay lumaya at magpalaya ng kapwa.  Ano man ang nagawa nating pagkakasala at pagkakamali, mahal na mahal pa rin po tayo ni Jesus.  Gaano man kadilim ng ating kahapon, magniningning pa rin po ito kung tatanggapin natin ang liwanag ng magmuling-pagkabuhay ni Kristo.  Ang tagumpay ng Panginoon laban sa kamatayan ay tunay at ganap.  Ang magmuling-nabuhay na Kristo ay hindi likha ng malikot nating imahenasyon o guni-guning nasisindak ng ating mga pagkakamali at pagkakasala sa buhay.

Marami pa pong mga tao ang namumuhay sa anino ng kanilang mga nagawang masama. Marami pa po ang mga namumuhay sa takot at kawalang-pag-asa.  Marami pa pong gustong makabangon at makapagsimulang muli sana ngunit hindi makabangon-bangon kaya hindi makapagsimulang muli.  Utang-na-loob po natin kay Jesus na gawing Siyang tunay at hindi lamang guni-guni sa mga taong ito. Kapayapaan, kapatawaran, at lakas-ng-loob na magsimulang muli - ipadama po natin ang mga ito sa kanila.

Si Jesus po ay magmuling nabuhay - hindi iyan guni-guni!  Mabuhay na rin po tayong magmuli: huwag mabuhay sa guni-guni!

11 April 2015


Ikalawang Linggo ng Pasko ng Magmuling-Pagkabuhay ng Panginoon
Linggo ng Awa
Jn 20:19-31 (Gawa 4:12-35 / Slm 117 / I Juan 5:1-6)

Maliban sa pagpapakita kay Maria Magdalena noong umaga ng Pasko ng Magmuling-Pagkabuhay, wala na pong nasusulat sa Bibliya na pinagpakitaan ni Jesus nang isahan o solo.  Pansinin po ninyo, the Risen Christ always appears in the midst of His disciples.  Sa mga Ebanghelyo, pagkatapos po Niyang magmuling-nabuhay, si Jesus ay lumilitaw lamang sa gitna ng natitipong mga alagad.  Malinaw po ang layunin ng mga sumulat ng Ebanghelyo: makatatagpo natin ang magmuling-nabuhay na Kristo sa ating kinabibilangang community. Kaya kahit ano pang kapintasan ng community natin, hanapin po natin Siya roon!

Tingnan po ninyo si Tomas: hindi lamang sa hindi siya makapaniwala na si Jesus ay magmuling-nabuhay, ayaw niyang maniwala!  Absent po kasi siya sa community niya nang unang magpakita si Jesus sa mga alagad pagkatapos Niyang magmuling-mabuhay. At dahil wala nga siya sa community, hindi nakita ni Tomas si Jesus.

Tayo po ba, lagi ba tayong present sa community natin?  Naku, baka lagi po tayong absent ha!   At hindi po basta kung anong community lang, kundi ang Christian community natin. Ang Christian community natin ay yaong ang sambayanan na kung saan tinawag at hinirang tayo ni Jesus upang mag-ugat, umusbong, lumago, at mamunga nang masagana. Kapag lagi po tayong absent sa Christian community natin, may mga biyayang dapat sana nating natanggap kung naroroon lamang sana tayo pero hindi natin natatanggap kasi palagi tayong wala. At sayang din naman po ang mga biyayang natatanggap sana ng mga kapatid natin sa community pero, dahil absent tayo nang absent, hindi ito makarating-rating sa kanila.  Nakakalungkot po kasi para sa marami bale-wala lang ito. Nagdadahilan pa nga po ang iba: “Ako lang naman ang wala eh; hindi na nila 'yun  mapapansin."  O kaya, "Ngayon lang naman ako uma-absent. Bakit si ganito, si ganun, mas madalas wala?” Tandaan po natin, hindi  agad nakatagpo ni Tomas si Jesus kasi absent siya nang magpakita si Jesus sa mga alagad!

Balikan po natin sandali ang kuwento ni Maria Magdalena at ng dalawang alagad na naglakbay patungong Emmaus.

Nag-iisa nga po si Maria Magdalena sa pribilehiyong pagpakitaan ni Jesus nang solo pagkatapos ng magmuling-pagkabuhay. Ngunit sa Jn 20:17, nang simulang hawak-hawakan ni Maria Magdalena si Jesus, sinabi po ng Panginoon sa kanya, “Huwag mo Akong hawakan… . Sa halip, magpunta ka sa Aking mga kapatid… .” Malinaw na bagamat nagpakita si Jesus kay Maria Magdalena nang sarilinan, ang pakay pa rin ng Panginoon ay ibalik si Maria Magdalena sa kanyang community. At hindi lamang po siya basta-basta pinababalik ng Panginoong magmuling-nabuhay sa kanyang community, bagkus pinagkatiwalaan pa siya ng napakahalagang misyon: “… at sabihin mo sa kanila… ” wika ni Jesus kay Maria Magdalena. Pinabalik po ni Jesus si Maria Magdalena bibit ang misyong dapat niyang tupdin para sa community: ang magpatutoo sa magmuling-pagkabuhay. Kaya nga po si Maria Magdalena ang tinaguriang unang misyonero ng magmuling-pagkabuhay ng Panginoon, at, kapuna-puna rin po na si Maria Magdalena ang misyonero sa mga apostol.

Kung ikaw ay napapawalay sa iyong community, baka pinababalik ka na po ng Panginoon. Baka ikaw po ang hinihintay Niyang misyonero ng magmuling-pagkabuhay sa sarili mong community. Kuntento ka na ba na nakita mo ang Panginoon sa kung saan at sa kung sino, at ngayon ay ayaw mo nang balikan ang community mo? Ilan po kaya rito ang mga hindi tagarito sa parokyang ito? Hala, bumalik na kayo sa parokya ninyo. Ilan kaya naman po kaya ang mga tagarito pero nasa ibang parokya? Hala, gumawa tayo ng mabuting dahilan para bumalik na sila.

Ang dalawang alagad naman na naglalakbay patungong Emmaus – kahit pa dadalawa lamang sila, munting community na rin sila, hindi po ba?  Nakita rin po nila ang Panginoon, bagamat huli na nang makilala nila Siya. Ngunit, ayon po sa Lk 24:32, matapos nila makilala si Jesus sa paghahati ng tinapay, nawala Ito sa kanilang paningin at naitanong nila sa isa’t isa, “Hindi ba nag-uumapoy ang ating mga puso habang kinakausap Niya tayo sa daan at ipinaliliwanag ang Mga Banal na Kasulatan sa atin?” At para nga pong hindi lang mga puso nila ang nag-umapoy dahil, parang napaso sa kanilang pagkakaupo, nagmamadali silang tumakbo pabalik sa community nila sa Jerusalem. Ang community na iniwan nila ay binalikan nila.  Ang community na tinatakasan nila ay muli nilang niyakap matapos mag-umapoy ang kanilang mga puso. Sinabi ni San Juan Pablo II sa kanyang kahuli-hulihang Apostolic Letter na pinamagatang “Mane Nobiscum, Domine” o “Stay With Us, Lord” – ang mga kataga sa paanyaya sa Panginoon ng dalawang alagad sa Emmaus – na nawala na raw ang Panginoon sa paningin ng mga alagad na yaon dahil hindi na raw po nila kailangan pang makita Siya sapagkat Siya ay nasa sa puso na nila. Si Jesus ay hindi lamang magmuling-nabuhay mula sa libingan, magmuli rin po Siyang nabuhay sa puso ng Kanyang mga alagad.

Nang makabalik na sila sa kanilang community, ayon sa Lk 24:34, sinalubong daw po ang dalawang alagad na ito ng masayang bati: “Tutoo nga! Binuhay nang magmuli ang Panginoon at nagpakita Siya kay Simon.” Wala nang sumbatan. Wala nang sisihan. Wala nang insultuhan. Wala nang pagpapalitan ng maaanghang na salita. Wala nang bintangan. Ang lahat po ay natuon kay Jesus at sa Kanyang magmuling-pagkabuhay. At dahil kay Jesus nakatuon ang lahat, nalampasan po nila ang anumang namagitan sa kanila at ang kanilang community ay pinagpanibago rin ng magmuling-pagkabuhay ni Jesus. Community pa rin, hindi po ba? Ganyan po ang Easter people!  Ganyan ang Easter community.

Easter people po ba tayo? Easter community po ba ang ating parokya, ang kinabibilangan nating church organization, ang ating liturgical ministry, ang ating mga tinatawag na covenanted community? Si Jesus po ba talaga at ang Kanyang magmuling-pagkabuhay ang nagbubuklod sa ating community o pinagbubukud-bukod na tayo ng galit, inggit, sama ng loob, asar, poot, hinanakit, tampo, at pagsususpetsa? Sa halip na makibuklod tayo, baka naman po bukod tayo nang bukod.  Talaga po bang nagkakaisa tayo kay Jesus o may pinagkakaisahan tayong tao o grupo, pero tingin pa rin natin sa sarili natin ay Easter People tayo?  Ay, maling-mali po!  Kung tunay ngang pinag-uumapoy ni Jesus ang ating puso, hindi kaya dapat ay napakaalab at napakadalisay nating magmahal; sapagkat ang apoy ay nakapagpapainit at nakalilinis. At hindi po porke maalab ay dalisay ha, at hindi rin porke dalisay ay maalab na; kaya dapat sabay nating pagsikapang maalab at dalisay tayong magmahal.

Sa lupang ibabaw, wala pong perfect community ngunit, sa kabila noon, minamarapat pa rin ni Jesus na makita, makilala, makatagpo, at maranasan natin Siya sa ating community. And Jesus does not only give us an experience of His resurrection in our community but also for our community, so that having met Him in our community we may strive to make our community more and more a community of Easter people. Thus, our community should both express and nourish our Easter experience. Otherwise, we may call our community anything except a Christian community.

Napakamakahulugan po na sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Magmuling-Pagkabuhay ay ipinagdiriwang din natin ang Linggo ng Awa o Mercy Sunday. Ngayon po ay kapistahan ng Divine Mercy o Mabathalang Awa. Kabilang po sa panawagan ng kapistahang ito ay ang  pagsikapan nating gawing sambayanan ng awa ang ating community. Ang awang ito ay kailangang pong maipadama natin hindi lamang sa pamamagitan ng pagiging mapagpatawad kundi pati rin sa pagiging mapagmalasakit natin sa isa’t isa at maging sa mga hindi kabilang sa ating community. Ang patunay na tayo nga po ay Easter people ay nasa ating pagiging isang merciful community. Sa pamamagitan po ng personal at sama-samang pagsisikap nating isabuhay ang pagkamaawain, pagkamahabagin, at pagkamapagmalasakit sa kapwa, marami pang mga Tomas ang makatatagpo, makakikilala, at makasasampalataya kay Jesus na magmuling-nabuhay.

We are an Easter people. We are an Easter community. And so, we must be a merciful community, too.

Wala nga si Jesus sa libingan. Nasaan Siya? Nasa merciful community!

05 April 2015


Pasko ng Magmuling-Pagkabuhay
Jn 20:1-9 (Gawa 10:34, 37-43 / Slm 117 / 1 Cor 5:6-8)

Magandang buhay po sa inyong lahat!  Iyan po yata ang usong pambati ngayon.  Napakadalas ko na pong marinig ito at makailang beses na rin akong nabati nang ganito.  Magandang buhay po muli sa inyong lahat!

Mapa-umaga, tanghali, o gabi, magandang buhay nga po sa inyong lahat.  Iyan naman po talaga ang ibig sabihin natin kapag bumabati tayo ng magandang umaga o magandang tanghali o magandang gabi, hindi ba?  Ninanais po natin ang isang magandang buhay para sa binabati natin.  Hinahamon din po natin siyang gawing higit pang maganda ang buhay niya at ng kanyang kapwa.  Ang magandang buhay ay pangarap at misyon nating lahat.

Ano nga po ba ang magandang buhay?

Ang magandang buhay ay hindi po buhay ng taong maganda.  Maraming magaganda nga pero pangit naman po ang pamumuhay, hindi ba?  Ang magandang buhay ay hindi po buhay ng taong mayaman.  Hindi po lahat ng mayaman ay maganda ang ikinabubuhay, hindi ba?  Ang magandang buhay ay hindi po buhay ng taong makapangyarihan.  Hindi po porke makapangyarihan ay ginagamit ang kapangyarihan para sa ikagaganda ng buhay ng iba, hindi ba?  Ang magandang buhay ay hindi po buhay na walang pagsubok, walang tiisin, walang kasalatan, walang kahinaan.

Ang magandang buhay ay buhay na maka-Diyos, buhay na para sa Diyos, buhay na nakatalaga sa Diyos, buhay na nag-uumapaw ng Diyos, buhay na mahalimuyak sa Diyos, buhay na inialay sa Diyos, buhay na tulad ng sa Diyos.  Ang magandang buhay ay buhay ng Diyos.  Palibhasa, ang Diyos po ang batayan natin ng kagandahan.  Mas malapit sa Diyos, mas maganda dahil mas malapit sa Kagandahan mismo.  Mas malayo sa Diyos mas pangit dahil mas malayo sa Kagandahang mismo.  Ang magandang buhay ay buhay po ng Diyos.  Ang magandang buhay ay ang pamumuhay po tulad ni Kristo.

Sa sariling kakayahan, hinding hindi po natin kayang makamit ang magandang buhay.  Sapagkat ang magandang buhay ay buhay nga po ng Diyos, tanging Diyos din lamang ang makapagbibigay sa atin ng buhay na maganda.  Maliban po sa buhay ng Diyos, pangit na ang lahat ng buhay.  Kaya nga po nag-uumapaw ang kagalakan at pasasalamat natin ngayong Pasko ng Magmuling-Pagkabuhay ni Kristo, sapagkat sa pamamagitan ng Kanyang magmuling-pagkabuhay, naipagkaloob sa atin ni Jesus ang buhay ng Diyos, ang tunay na magandang buhay.  Sa Kanyang magmuling-pagkabuhay, binabati po tayo ng Panginoon.  Sinasabi Niya sa atin: “Magandang buhay!”  Ibinibigay Niya sa atin: Magandang buhay!  Isinusugo Niya tayo: Magandang buhay!  Ang bati, kaloob, at atas sa atin ni Jesus na magmuling-nabuhay ay “Magandang buhay!”

Dahil sa magmuling-pagkabuhay ni Jesus, tayo po ay naging “Bayan ng Magandang Buhay”.  Isabuhay po natin ang magandang buhay na magmuling-pagkabuhay ni Kristo.  Huwag po sanang manatiling pagbati lamang para sa atin ang “Magandang buhay”; sa halip, ito po sana ang tunay na maging buhay at pamumuhay natin.  Ito rin po sana ang maging layunin natin sa buhay: ang gawing maganda ang buhay ng ating kapwa, lalong lalo na po ang buhay ng mga maralita.  Sana po, kung paanong hinanap ni Maria Magdalena si Jesus, hanapin din natin ang mga dukha: huwag na po nating hintaying sila pa ang lumapit sa atin; lapitan natin sila.  May ilan sa kanila ang lapit nang lapit pero higit pa pong marami ang hindi makalapit-lapit sa atin, nahihiyang makihalubilo sa atin, nagdadalawang-isip kumausap sa atin, nanliliit tumabi sa atin, natatakot makiusap sa atin.  Sana po, kung paanong nag-alala si Maria Magdalena sapagkat nawawala si Jesus, mabagabag naman tayo kapag walang laman ang hapag ng mga dukha, kapag walang mapasukang maayos na trabaho ang mga nagnanais namang maghanap-buhay nang tama, kapag walang disenteng tirahan ang mga maralita, kapag walang nakikinig sa hinaing ng mahihirap, kapag walang nagsisilbing tinig para sa karapatan ng mga api, kapag walang Jesus na makita ang mga maliliit at minamaliit sa lipunan sapagkat walang nagmamalasakit sa kanila.  Kapag nawawala ang mga dukha sa pagtitipon natin bilang parokya, bilang iglesiya, bilang Bayan ng Diyos, mag-alala rin po sana tayo, tanungin kung bakit, at sunduin natin sila.  Sana po, kung paanong nagmamadali sina Simon Pedro at Juan para puntahan si Jesus, magmadali rin naman tayo kapag kapakanan ng mahihirap ang kailangan nating pagtuunan.  At sana rin naman po, katulad ni Juan, kapag nakita ng mga dukha ang pagsisikap nating tulungan silang gumanda ang buhay nila, maniwala silang si Jesukristo ay nabuhay ngang magmuli.  Magagawa natin ito sapagkat, sa pamamagitan ng Kanyang magmuling-pagkabuhay, pinagkalooban na po tayo ni Jesus ng magandang buhay.

Magandang buhay po sa inyong lahat!  Magtulungan po tayong pagandahin ang buhay ng ating kapwa.

04 April 2015


Bihilya ng Pasko ng Magmuling-Pagkabuhay
Mk 16:1-7

Nitong nagdaang Kuwaresma, sama-sama po tayong naglakbay bilang mga alagad ni Jesukristo.  Noong Unang Linggo, sumama po tayo sa Kanya sa ilang at tinuruan Niya tayo ng katapatan sa Diyos.  Nang Ikalawa naman po, sumunod tayo sa Kanya sa tuktok ng bundok at ipinakita Niya sa atin ang Kanyang kaluwalhatian bilang Anak ng Diyos; kaya’t dapat natin Siyang pakinggan.  Pagsapit ng Ikatlong Linggo ng Kuwaresma, nakigulo tayo sa Kanya sa Templo at ninais din po nating magkaroon tayo ng kaalaban para sa Ama na tulad ng sa Kanya.  Ang Ika-apat ng Linggo naman po ay higit tayong lumapit sa Kanya na Siyang Liwanag na pumawi sa kadilimang bumabalot kay Nicodemus.  Noong Ikalima, isinama Niya po tayong mahulog sa lupa at hinamon tayong mamatay sa sarili upang maging mabunga para sa kapwa.  Pagdating ng Linggo ng Palaspas ng Pagpapakasakit Niya, maringal po nating ipinagdiwang ang ating pagiging mga alagad Niya: sumunod po tayo sa Kanya, hindi sumalubong sapagkat ang alagad ay tagasunod at hindi tagasalubong.

Natapos ang Kuwaresma noong Huwebes Santo at nagsimula naman po ang Paschal Triduum.  Subalit nagpatuloy pa rin po ang ating paglalakbay nang kasama si Jesus.  Sinundan po natin Siya sa Silid sa Itaas, dumulog sa Kanyang hapag, at nakisalo sa Kanyang hapunan.  Binigyan po Niya tayo ng halimbawa ng mapagkumbaba at mapagmahal na paglilingkod nang hugasan Niya ang mga paa ng Kanyang mga alagad.  Hindi raw pong sapat na sundan lamang  natin Siya.  Wika Niya, “Sundin ninyo Ako: magmahalan kayo.”

Nang matapos ang hapunan, sumama po tayo kay Jesus sa Hardin ng Gethsemani.  Nagtanod po tayo at nanalangin hindi lamang kay Jesus kundi kasama rin Niya.  At nang dumampi ang halik ni Judas sa Kanyang pisngi at dakpin Siya ng mga kawal ng mga punong saserdote at matapyas ni Simon Pedro ang tenga ng isa sa mga kawal, naroroon din po tayo, kasama pa rin ni Jesus.  Mula sa Hardin ng Gethsemani patungong Sanhedrin patungong pretoryo ni Pilato patungong palasyo ni Herodes at pabalik sa harap ni Pilato, sinundan-sundan pa rin po natin si Jesus.

Nang bagtasin na po Niya ang daan patungong Kalbaryo, pasan-pasan ang krus, kasunod pa rin po tayo ni Jesus.  Ang lahat ng mga aral na ating natutunan sa ating paglalakbay bilang alagad Niya – katapatan sa Ama, pakikinig sa Kanyang Bugtong na Anak, kaalaban para sa Diyos, paglapit sa Liwanag, pagsasakripisyong nakapagbibigay-buhay sa iba, at paglilingkod nang buong pag-ibig at kababaang-loob, pagsunod sa Kristo – ay nilagom po ng paglalakbay ni Jeus sa daan ng krus.  Para sa tunay na nagsisikap mamuhay bilang alagad ni Jesus, ang daan ng krus ay hindi maiiwasang paglalakbay kung paanong ang pagtatakwil sa sarili at pagpasan sa krus ay hindi maaaring tanggihan ng taong wagas na nagnanais sundan at sundin Siya.  Nakatayo sa paanan ng krus, si Mariang ina ni Jesus at si Juan na pinakamamahal Niyang alagad ay mga halimbawa para sa atin pagiging alagad ni Kristo.

Nagsikap din po tayong huwag iwan si Jesus samantalang Siya ay nakabayubay sa krus.  Kung paaanong nakapako sa krus ang ating Panginoon, nakapako naman sa Kanya ang ating tingin sapagkat gayun nga ang buhay ng tunay na alagad ni Kristo.  Sinundan natin ang bawat pangyayari ng mga huling sandali ng Kanyang buhay, sinalo at pinagnilayan ang pitong huling wika na namutawi sa Kanyang mga labi hanggang sa Siya ay tuluyan nang malagutan ng hininga at pumanaw.  Wala po tayong masabi: tahimik na pananatili sa tabi ng inang nagluluksa ang naging pakikiramay natin.

Nang ibaba na po sa krus ang Kanyang walang-buhay na katawan hanggang sa ito ay maihimlay sa libingang hiram, sinundan pa rin natin si Jesus.  Sumama po tayo sa Kanya magpahanggang libingan kung paanong sumama tayo sa Kanya sa ilang, sa tuktok ng bundok, at sa Templo.  Kung noong paglalakbay natin ng ika-apat na Linggo ng Kuwaresma ay nabalot tayo sa kadiliman, kasama ni Nicodemus, nang ilibing ang bangkay ni Jesus ay nabalot naman tayo ng nakabibinging katahimikan, kasama ni Maria at ng iba pang mga alagad.  At kasama rin nila, tayo ay naghintay sa katuparan ng Kanyang pangako: ang Kanyang magmuling-pagkabuhay.

Ngayong gabing ito – ang gabi ng mga gabi, ang bihilya ng mga bihilya – naglakbay po muli tayo.  Naglakbay tayo mula sa kadiliman patungong kaliwanagan, mula kamatayan patungong magmuling-pagkabuhay.  Nababalot sa kadiliman at katahimikan, sa sinag ng iisang kandila ng Paskwa, nilakbay po nating muli ang kasaysayan ng paglilikha, pagliligtas, at pagmamahal sa atin ng Ama ni Jesus.  At habang papalapit tayong muli sa pinaglibingan kay Jesus, tanong din po natin ang tanong ng mga kababaihan sa Ebanghelyo: “Sino kaya ang ating mapakikiusapang magpagulong ng batong nakatakip sa pintuan ng libingan?”  Subalit binulaga tayo hindi lamang ng bukas na puntod kundi ng libingang walang-laman.  Si Jesus ay magmuling-nabuhay, aleluya!

Subalit kung akala natin ay tapos na ang ating paglalakbay, nagkakamali po tayo.  “Humayo kayo at sabihin ninyo,” wika ng lalaking nasa libingan ng Panginoon.  Simula pa lang pala ito!

Humayo at sabihin.  Ang paglalakbay ng alagad ay dapat na maging paglalakbay ng saksi.  Hindi po tayo dapat manatili sa libingan.  Hindi po tayo dapat tumigil sa paglalakbay.  Hindi po tayo dapat manahimik.  Hindi po tayo dapat magsawalang-kibo.  Tayo ay mga saksi, mga misyonero ng magmuling-pagkabuhay ni Kristo.  Sa ating katauhan, nagpapatuloy si Jesus sa paglalakbay upang ipamalita sa salita at gawa ang pag-ibig ng Diyos sa lahat ng tao.  Hindi na lamang Niya tayo kasama; nananahan na Siya sa atin.  Hindi na lamang po natin Siya sinusundan; tinutularan na natin Siya.

Humayo po tayo at dalhin natin si Jesus sa mga taong hindi pa nakaririnig at nakapananalig sa Kanya.  Humayo po tayo at ipadama natin si Jesus sa mga taong manhid na sa karanasan ng wagas na pag-ibig ng Diyos.  Humayo po tayo at akitin sa liwanag ni Kristo ang mga namumuhay sa kadiliman ng kasalanan.  Humayo po tayo at ipunlang muli sa puso ng ating mga kapwa-tao ang tiwala sa Diyos sa pamamagitan ng pagsisikap nating maging karapat-dapat sa kanilang pagtitiwala.  Humayo po tayo at ipamalas ang habag at malasakit ni Kristo na una na Niyang ipinakita sa atin.  Humayo po tayo at sabihin sa lahat na buhay si Jesus: nabubuhay Siya sa bawat-isa sa ating mga tumanggap ng Binyag.  Humayo po tayo at magsikap na maging katulad ni Jesus.

Nagtapos po ang Kuwaresma noong Huwebes Santo, ngunit hindi ang ating paglalakbay. Patapos na rin po ang Paschal Triduum at simula na ng Easter season, pero hindi pa tapos ang paglalakbay natin – nagsisimula pa lang ito!  Magpatuloy po tayo sa paglalakbay nang may matibay na pananalig na kasa-kasama natin si Jesukristong magmuling-nabuhay magpahanggang katapusan ng panahon.  Amen.